Bu sabah sert bir rüzgar çarpıyor suratıma apartmanın kapısından dışarıya süratlice fırladığımda. Mi[ğ]demde bir kazıntı, şakaklarımdan inen, kurumamış saçlarımdan süzülen damlalar, terle karışık. Başım hafifçe dönüyor. Gözlerimin ardında küçük iğne batıkları ve rüzgarın uzaktan getirdiği çöp kokusu.
Bu gece uyanamadım. Sürekli hayatıma ansızın giren kişilerin karakterlerini gördüm. Belli belirsiz flû bir boşluk içersisinde. Şu an hatırladığım tek şey terden sısılsıklam olan yastığımdan başımı kaldırdığımda gözlerimin önündeki soluk görüntü. Saat 05:45 olmuş telefonum nasıl gelmişse sırtımın altından çıkıyor.
Bu gün herşey güzel, midemdeki ufak kazıntı haricinde. Umut ediyorum gazeteleri okumadığım sürece daha da güzel olacak.
Sekiz gün sonra göreceğiz mutasyona uğramış dünyayı, biz de ona uyum sağlayarak.

Comments

facebook'ta yorum yazın

” üzerine 2 düşünce

  1. noreply@blogger.com (Anonymous)

    Merhaba bloğunu uzun süredir okuyorum büyük bir keyifle. Ama bu yazında miğde (doğrusu mide) yazdığını görünce yine depresyona girdim bir Türkçe öğretmeni olarak:) Yoksa haddimi aştım mı?

    Cevapla
  2. noreply@blogger.com (kişisel depresyon anları)

    Teşekkür ederim. Depresyona girmekte de haklısınız. "Miğde" bilinçli yazıldı. Sanıyorum yatık yada tırnak içersinde yazmam gerekiyordu. Bu vurguyu yapmamışım şimdi düzeltiyorum. Tekrar teşekkürler…

    Cevapla

fikrin nedir?