çenemdeki deri kendini salmaya başlamış, saçlarım dökülmüş. aynaya baktığımda görebildiklerim bunlar dözlerimin altındaki çizgileri ve tormaları gesaba katmasam. yaşlanıyorum. yavaş yavaş. kendinle nadiren ilgilenen biri bunu daha keskin anlıyor. yavaş yavaş biçimsizleşiyor vücudum. peki hayallerime ne kadarına sahibim. hiçbirine? ve her biri üzeirme yürüyor şimdi. burada bu şehirde.
yıllar önce kollarımla sarılamadığım babannem, iyice zayıflamış. şimdi ise hissttiğim kemiklerine zarar gelmesin diye sarılamıyorum. her gelişimde biraz daha çökmüş buluyorum onu. yıllardır direndiği hayat, yavaş yavaş ona üstünlüğünü kurmaya başlamış. üzülüyorum. belki de bu eriyişi görmemek için uzaklardayım. bazen bilinçaltım sayıklıyor bunu.
ne olursa olsun zamana yenik düşüyoruz. bende bunun bir parçasıyım. bazen kiçik odamdan, şu kasabadan hiç dışarı çıkmamış olsaydım diyorum. işte o zaman hayallerim, umutlarım, yapmak isteidklerim bu kadar büyük olmayacaktı ve bu kadar fazla üzülüp kahrolmayacaktım.
ama kendi düşen ağlamaz…

Comments

facebook'ta yorum yazın

” üzerine 8 düşünce

  1. noreply@blogger.com (camilla)

    eskiden böyel değilmiş hiçbir şey. internet geldi hayat değişti diyorum bazen. nereye ulaşmak istiyorsan ordasın, neyi bilmek istiyorsan, belki de kafanın alamayacağı kadar bilgiye ulaşabiliyorsun.her şeyi biliyoruz artık, dolayısıyla da onlara ulaşmak istiyoruz. kendini suçlama, bize çok uzak olan şeyler bile istemesek de hayatımızın bir parçası artık.

    Cevapla
  2. noreply@blogger.com (Ferhanca)

    Çok hüzünlü olmuş bu yaa gerçekten ..tam duygu yoğunluğu yaşarken..ne fark eder oğlan uzak kıtada annem ablamlar Ankarda ben samsunda yanımda kızım ve babası..
    nasıl sın diyenlere eh orta şeker idare ediyoruz diyorum ama musluklar her an açılmak üzere ben böyle ağlak değildim yahu ne oldu bana niye kapandım son yılda böyle oldum ..çok yazdım …
    son kararım Antartikaya gitmek:)))

    Cevapla
  3. noreply@blogger.com (kişisel depresyon anları)

    camilla,
    herşey biraz daha ağırlaşıyor gün geçtikçe.
    sonu düşünmek bile istemiyorum…

    Cevapla
  4. noreply@blogger.com (kişisel depresyon anları)

    Ferhanca,
    tamam gitmk güzel de önemli olan yanında birşey götürmemek. onları götürdüğünde sorun işte…

    Cevapla
  5. noreply@blogger.com (Ferhanca)

    kafanı içindekileri de götürüyorsun çok haklısın:) gitmek mi zor kalmak mı?

    Cevapla

fikrin nedir?