Birden bire gökyüzünün karartısı aklıma dolmuştu. Geniş karanlık kısıtlı bir hareket alanı sağlarken, düşüncelerim de kapana kısılmış bir haldeydi. Öyle ki zaman zaman yutkunmayı, nefes almayı unuttuğum oluyordu. Bu anlar ölüme en yakın olduğum anlardı. Ancak biliyordum ki ölüm benim için bir son değildi. En azından şimdilik…

fikrin nedir?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.