Yazar arşivleri: Kişisel Depresyon Anları

Aslında neler olduğunu bende bilmiyorum. Gecenin geç saatlerinde şiddetle vurulan kapıma basiretim bağlanmış gibi cevap verdim. Tabi öncesinde yataktan fırlamamla, vücuduma derin bir ter basması bir olmuştu. Derin bir ter diyorum, korktuğum ve heyecanlandığımda sanki vücudumdaki tüm iç organlarım terliyor, bu terle birlikte içerideki tüm ekşimiş, kötü koku vücudumdan atılıyordu.

Bir ara bu kokuyla kendime geldim. Ancak geç kalmıştım. Ağzımdan “kim o” kelimeleri dökülmüş, kapının ardındaki sesimi duyunca daha şiddetle kapıya vurmaya başlamıştı. Bir an saati düşündüm. Gece yarısı olmalıydı. Gözümün ucuyla baktığım pencereden günün ışımadığını fark edebiliyordum. Acaba kimdi kapıdaki? Bir şafak operasyonuna kurban gitmiş olmazdım ya… Hızlıca sosyal medyada yazdıklarımı aklımdan geçirdim. Çok siyasi takıldığım söylenemezdi. En azından kimsenin kanına dokunacak şeyler yazmam… Yazmamışımdır da… Sanırım…

Korku, zaman konusunda cömert davranıyordu. Uzun uzadıya hayatımın son günlerini düşünecek kadar vakit ayırmıştı bana. Kapı vurmaya devam ediyordu. Bir an apartmanı dinledim. Komşulardan birinden bir ses bekledim. Kimsede ses yoktu. Bu biraz daha korkmama sebep oldu. Kesin bir operasyona kurban olacaktım ve apartman boşaltılmıştı. Aklımdan birilerini aramak geçti. Birilerine mesaj bırakmak. Yoksa meçhuller arasına katılabilirdim.

Ancak aklıma geleni yapamıyordum. Yıllardır korkmamakla övünen ben, sonunda bilinç altına işlemiş tüm korku sahneleri ile başbaşa kalmış vücudundaki her hücre korkunun tadını almaya başlamıştı. Derin bir nefes aldım. Pencereden odama dolan soğuk sarı ışık eşliğinde kapıya doğru yavaşça ilerledim. Yataktan kalkıp dudaklarımdan kelimelerin dökülmesi ne kadar hızlı olduysa kapıya varışım o kadar yavaş olmuştu. Kapının ardındaki bir rekora imza atmak üzereydi. Kaç kez çalındı hatırlamıyorum.

Kapının deliğinden koridora baktım. Işık yanmıyor, bir karartı görüş alanını kapatıyordu. Hırsız olabilir miydi? Cüzdanımda sabah bulduğum yüz liradan başka para yoktu. Bir an arka odanın penceresinden dışarı atlamak geldi aklıma. Evim en alt kattaydı atlasam bile ölmezdim. Bu bir opsiyondu am demirleri nasıl geçecektim. “Kimsin” diye bağırdım tekrar. Soruma cevap gelmedi ama kapıya yapılan işkence durmuştu. Delikten tekrar gözledim. Hala karanlıktı. Bu kez zifiri karanlık.

Bir süre kapının arkasında bekledim ve dinledim. Gece olması gibiydi. Sessizdi. Yavaş yavaş vücudum eski sakinliğine kavuşuyor sadece terin bıraktığı ıslaklık inceden vücudumun titremesine sebep oluyordu.

Bir süre daha etrafı dinledikten sonra mutfağa geçtim. Su ve sigara yardımıyla kendimi iyice sakinleştirdikten sonra annemin odasının önünden geçerken sanki sesini duydum. İki senedir evde yalnızdım. Zaman zaman yalnızdım diyelim. Bazen onun varlığını hissediyordum. Ne zaman eve geç gelsem sanki sağlığındaki gibi bana söylendiğini hissediyorum. Arkadaşlarımın evinde kalmam yasaktı mesela. Benim evim yok muymuş? Onun ölümünden sonra adeta içime bir canavar yerleşmişti. Artık o çocuk, onun çocuğu ben değildim. Dediği hiçbir şeyi yapmıyordum. Sanki son perdeye başlamış, insanların sürekli birbirine düşmanlıkları keşfetmeye soyunmuş bir sürekli onların içinde onların hareketlerini izliyordum. Derdim neydi bilmiyorum. Bazen gitmek istiyordum. Bu şehirden, bu ülkeden, neye yarayacaktı bilmiyorum. Kendimi burada bırakamadıktan sonra.

Uyuyacağımı düşünmüyordum ama odama geçtim. Yatağıma uzandım. Lambayı loş bir ışıkta bıraktım. Tavanda anlam verebileceğim şekiller aradım ama bulamadım. Sanki her şey çekilmişti. Bir hiçlik sarmıştı etrafı. Ne kadar geçti bilmiyorum. On dakika, on beş, bir saat. Tekrar kapının vurulduğunu duydum. Bu kez ses vermedim. Sessiz adımlarla kapıya doğru ilerleyip, gözden dışarıya baktım. Bir an annemi gördüm küçük deliğin ardında, küçük bir panik kapladı bedenimi. Ne kadar çok duyguyu yaşamıştım bu gece. Annem ölmemiş miydi? Onun öldüğünü algılayacak kadar zaman geçmişti ölümünün üzerinden. Uyuyor olmalıydım. Bunun bir başka açıklaması yoktu. Muhtemelen lüsid rüyanın ortasındaydım. Kapıyı açtım. Öfkeli bir şekilde bana baktı.

“Gecenin bir yarısı ortalığı yıktım, neden açmıyorsun kapıyı? Bütün milleti uyandırdık.”

Gelenin annem olduğu kesindi. Zaten bir tereddüttüm yoku bu konuda. Rüyada başka kim olabilirdi ki? Ama sürekli mustarip olduğum milletli konuşması o olduğunun en birincil kanıtıydı. “Milletin oğlu, millet ne der, milletin evi…” ‘Milletin’ sonuna ve başına her türlü kelimeyi manalı manasız yerleştirebilirdi annem ve Türkçede karşılığı olmayan cümlelere bile anlam katardı o zaman.

Hızlıca benim odama girdi. Sıkıcı bir konuşmanın başında mıydık yine bilmiyorum. Ne derse desin sessizce dinlemek niyetindeydim onu ne yalan söyleyeyim özlemiştim. Yatağın kenarındaki sehpanın üzerindeki cüzdanımı aldı ve içinden bugün bulduğum yüz lirayı çıkardı. “Bunu ne yapman gerektiğini biliyorsun değil mi?” diye sordu. Aslında biliyordum. Fakat annem onun eski çocuğu olduğumu bilmiyordu. O an için umarım buzdolabını ziyaret etmez diye düşündüm. Birkaç dakika sonra yine kapı çalmaya başladı.

“Aç, aç babandır.”

Babamı hatırlamıyordum. Ben çok küçükken ölmüştü. Kapıdan içeri giren bana resimlerden babam diye tanıtılan adamdan başladı değildi. Ancak onunla aramda bir bağ olduğunu hissedemiyordum. Annem ise yıllardır tanıyormuş olmalıydı bu adamı. Demek ki gerçekten babamdı. Onula konuşacak bir şeyimiz yoktu. Herkesin babası gibi, nasıl olduğumu, ne iş yaptığımı sordu. Sonuna benim ile gurur duyduğunu da ekledi. Bir süre sonra annemin akrabalarım olduğunu iddia ettiği birçok kişi geldi eve. Ben hiçbirini tanımıyordum. Ha, on beş yaşında ölen kuzenim dışında. Hala aynı yaştaydı. Konuşacak çok şeyimiz yoktu onunla da. Bir ölüyle ne konuşabilirdiniz ki? Eski günlerden bir iki kelam ettik. Bir gün benim bisikletimle geziyorduk. Ben bisikleti sürüyor oda arkamda oturuyordu. Küçük bir çıkıntıda önümü kaldırdım ve ikimizde göt üstü yere oturduk. Bu sırada bisiklet gitmeye devam ediyordu. Ne olduğu şaşırmış bir şekilde birbirimize baktık ikimiz birden kahkahalar içine bilgisayarın peşinden koşmaya başladık. Neyse ki eskiden çok fazla araba yoktu. Bisiklet kaldırıma çarpıp durmuştu. Şöyle bir düşündüğümde onunla ilgili tek anımız buydu.

Anı olmayınca, insanlarda olmuyordu. Sanıyorum gidenlerin ardından sildiğim tek şey anıları. Onları sildiğinizde hüzünlerinizde siliniyor. Tabi arada mutlulukları da kaynatmış oluyorsunuz.

Sabah titreyerek uyandım. Üzerimde ki yorgan yatağın bir köşesine toplanmıştı. Rüyamda tanımadığım bütün ölü akrabalarımı, tanıdığım ve ölen tüm tanıdıklarımı görmüştüm. Ne yalan söyleyeyim en çokta eski sevgililerimi aramıştım içlerinde. Tek bir sorum olacaktı.

Onların ölmüş olmalarını istemem kötü bir şey mi sizce? Sanmıyorum.

Thor: Ragnarok

Bir önceki Thor’u hatırlıyorum dersem yalan olur. Zaten çok devam filmi niteliği olduğunu da düşünmüyorum. İşte fantastik,  aksiyon derken kafamı biraz dağıtayım diye geldim. Bir de arada izlemek lazım. Bakalım ne çıkacak karşıma. 

Dün izledim ama açıkçası ne yazacağım konusunda pek fikrim yok. Benim için oldukça sıradan bir film oldu Thor: Ragnarok. Hikaye gibi aksiyonda yetersiz geldi. Tabi izlerken kandıme sorular da sormadım değil. Zaten son dönem Marvel filmleri benim için çok tatmin edici olmuyor. Burada aslında ısmarlama seanryo ve filmlerin ne kadar itici olduğuna da tanık oluyoruz.

Şimdi daha ne yazarım diye düşünüyorum ama bir şey çıkmıyor. Neyse bu kadar yeterli sanırım.

Rüyalar: 2. Bölüm

Kendimi garip hissediyordum. Fonda Şehnaz Longa çalsa, gerilimin doruğundan bir Türk filminde hissedecektim kendimi. Neyse ki çalmıyordu. Ancak tuvaletten çıktığımda tanıdık bir ses kulağıma çalındı. Ses çok tanıdıktı, hatta gerçek olmayacak kadar tanıdık. Sanki bir an Zeki Müren’in sesini duydum zannettim. Kafamı istemsizce çevirdim ve sesi aramaya başladım. Adımlarım sese yaklaştıkça bir hayalin yankılandığı hissi de beynime iyice yerleşiyordu. Bu kadar çok içmemeliydim hele o son dubleyi.

Yuvarlak masaya yaklaştığımda masanın etrafında altı beden gördüm. Derini bir sohbete dalmış içtikleri sigaranın dumanı başlarından bir karış yükselmişti. Yanlarına yaklaştıkça konuştukları şeyleri daha iyi duyabiliyordum. “Haydi” dedi içerinden biri “sıhhatinize”. “Aman mirim sıhhat mi kaldı.” diyerek tebessüm etti diğerleri. Hepsi birlikte rakı bardaklarını tokuşturarak içtiler. Ben ise masaya iyice yaklaşmıştım. Ancak sigara dumanı bir sis gibi etraflarını kaplıyor yüzlerini bir türlü seçemiyordum. Biraz daha yaklaştım masaya doğru. Onları rahatsız etmek istemiyordum ama merakım adım adım onlara itiyordu beni. Sis bulutunu geçer geçmez yüzler daha da netleşti gözlerimde. Alkolün etkisi zaman zaman çift görmeme sebep oluyordu ama yüzleri daha çok seçebiliyordum.

Beni merakla onlara bakarken gören bir çift gözün altındaki çene oynadı. Ağzından “Buyurunuz oturunuz diye” ses duydum. Kulaklarıma ilişen ses her ne kadar tanıdık gelmese de yüz tanıdık geliyordu. Peyami Safa’ya benziyordu bu adam. Uyuşturucu da almamıştım ama sanırım bonzai kafası böyle bir şeydi. Yoksa şu an damarlarıma indirdiğim iki tek absent mi buna sebepti? Aman Allahım umarım kulaklarımı kesmem. Ben dönen başımı toparlamaya çalışırken tüm gözler bana dönmüştü. “Ben sizi rahatsız etmeyeyim” dedim kendimin bile duyamadığı bir sesle. “Ne demek buyurun” diye bir yanıt geldi ardından.

Sanki bu masaya oturmasam bir şeyler kaybedecekmişim gibi hissettim kendimi. Bana açılan yere oturmuştum. Bu birden oldu. Alkolün etkisi ile ayakta duramıyor, kendimi oturabileceğim tek yere atıyormuş gibi hissettim biryerlere bırakıyordum. Sırayla herkes “hoş gelsin” dedi bana. Ben de onlara başımı eğerek cevap verdim. Bu merasimin hemen ardından konuşmalarına kaldıkları yerden devam ettiler. Ben ise sadece gördüklerime inanmak istiyordum. Hemen karşımda Zeki Müren, sol tarafımda Neyzen Tevfik, Onun hemen yanında Peyami Safa, onun yanında Nazım Hikmet. Diğer ikisini tanımıyordum. En azından şimdilik. Diğer iki kişiyi o an hatırlayamadım. Ancak şu an aklı selim düşününce birinin Oğuz Atay, diğerinin ise masadaki tek bayanın ise Tezer Özlü olduğunu anladım. Bunda internetin de yardımı yok değil.

Gece boyunca ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum. Sadece yüzümde beliren koca gülümsemeden dolayı yüzümdeki kasların bir hafta boyunca ağrıdığı biliyorum. Ama buna değerdi.

Secret Superstar 

Aamir Khan’ın yeni filmi vizyona girdi. Üstüne üstlük bu kez bir çok sinemada aynı anda. Bu durumdan oldukça hoşnut olduğumu belirtmeliyim. Yine iyi bir film bekliyorum. Film arasında görüşmek üzere.

Filmin ilk yarısı sonunda görsel, işitsel ve oyunculuk bakımından yine memnun kaldığım belirtmeliyim. Ancak artık sürekli her kanalda karşımıza çıkan ses yarışmaları formatına yakın ilerleyen konu beni nedense tam içine çekmedi ilk yarı itibariyle.

Bununla birlikte aslında hikayenin sevdiğim kısmı da nerede olursa olsun hangi milletten olursa olsun,  tüm Müslüman ailelerin yaaklaşımının aynı olması. Ne yazık ki Türkiye’de böyle bir yarayı deşmek,  hele ki şu zamanda biraz zor.  Aslında hâlâ böyle aileler kaldı mı diye düşünürken, aslında bir yerde de, kaldı mıdan çok o yöne gittiğimizi görüyor gibiyim. Gerçi öyle bir karmaşa var ki,  sosyal medya olsun, televizyon olsun ne halde olacağımızı kestiremiyorum.

Neyse ikinci yarıya dönüyorum…

Zaten filmde sadece genç bir kızın hayallerinin olmayacağını tahmin ediyordum. Bununla birlikte asıl gözümüze sokulan yukarıda da anlatmaya çalıştığım gibi kadının hayatımızdaki yeri. Hayatımızda diyorum aslında bir kesim aslında o burun büktüğümüz Hintlilerden farklı değil. Bu tabii ki kişiselden çok çevresel faktörlerle alakalı.

Film aslında hayallerin gerçekleşmesinden yola çıkarken, aslında o hayallerin gerçekleşmesine yardımcı olanları da anlatıyor. Bunun için en büyük destek karakterimize en yakından anneden geliyor. Tamamen Türk toplumu aile yapısı ile bağlantılı olan film -aslında Türk dememek, Müslüman toplumu demek daha iyi olur- bir kızını şarkıcı olma hayali ile birlikte annesinin başından geçenleri anlatıyor. Sıkı, şiddete meyilli bir baba, 

Bir şeyler yazdım ama tam olarak kafamı toparlayamadım. O yüzden yazdıklarımı da silmek yerine üzerine bir çizgi çektim. Ne olursak olalım filmin öğütlediği şey, hayallerimizin peşinden koşmamız. Toplum baskısı, aile baskısı, bu baskıya boyun eğip yaptığımız işleri gizli kapaklı yapmak ya da hiç yapmamak bunların başında. Bir nebze erkekler için daha kolay ama maalesef toplum da erkelere de yüklenen misyon standart erkek kalıbından çıkmayınca onlar içinde bu hayat biraz zor oluyor. ;

Filmi izlerken düşündüğüm şey neden blogumda ya da yazdıklarımı ismim ile paylaşmadığım. Insia karakteri de babasından korkusuna youtube’da videolarını çarşaflı ve rumuzlu yayınlıyor. Ortak bir geçmişimiz mi var? Yok ama olmak istediğin ve olmak istenen faktörü etkili sanıyorum benim hayatımda. Neyse zaten yüzlere dayanan kişisel yazımın yanında bu yazıyı da kişisel döküntülere çevirmeyeyim. Sonuç olarak toplumumuz aile bireyleri arasında çok paylaşım olmuyor.

Neyse söyledim ya kafamı toplayamıyorum diye, bence izlenmesi ve izletilmesi gereken bir film. Secret Superstar. Bu kadar gizem yeter sanırım.

Yönetmen – Senaryo: Advait Chandan

Oyuncular:

Zaira Wasim – Insia

Meher Vij -Najma

Raj Arjun – Farookh Malik

Aamir Khan – Shakti Kumar