Az daha yurusem dokulecektir icimdeki dingiller bilirim…

Yurumek aklimda aslinda iyi de gelirdi ancak nerede oldugumdan habersizim. İsteksizcede olsa toplu tasima araclarinin beni sosyal olmaya itmesi inanilmaz sevinc verici. Tabi birde basimi su telefona egip birseyler yazmaya ugrasmasam sarsintilar arasinda. Bir saga bir sola, simdi ise bizi geriye dogru iten motorun sesi. Yanimdan gecen sarisina ne demeli? İnsanlar neden merdivenden inen cikanlara surekli bakarlar?
Sallaniyoruz ve soguk bir gut nobeti ardindan isteksizce batan hayallerim midemde cozunen haplar gibi.
Gozlerim muradina ermis, bogaz pek karanlik, yesillenmis kopru. Hayir ben bir mana yuklemedim. Yolculuk bu kadar sadece…

fikrin nedir?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to Top
%d blogcu bunu beğendi: