Kategori arşivi: Deneme

Ayrılık

“Hayatımda en çok istediğim şey kuzey ışıklarını görmekti biliyor musun? Ama bana bakışlarının ardına saklanmış gözlerindeki parıltıyı görünce bu isteğimden vazgeçtim. Eminim ki bundan güzel olamazlar. Şimdi tek istediğim o bakışların altında olmak…”

 

Eylül’ün dökülen ilk yaprakları ile birlikte Kayra soluğu Yıldız parkında almıştı. Aklında dolanan karmaşık düşüncelerin duyguları yüzüne düşen ifadelerle tüm dünyaya açılıyordu adeta. Yerde ölü yatan yaprakların kemik sesleri kulakları doldururken, griye bürünmüş dünyayı renklendiren boynuna doladığı kırmızı atkısıydı. Mümkün olduğunca buraya kaçardı. Hayallerini yitirdiği, aynı zamanda hayallerini gerçekleştirdiği yerdi burası. Ve onu ilk kez öptüğü. Yıl içinde ara ara kendini dinlemek için buraya gelse de bugün duyguların ilanının ilk günüydü ve aslında birkaç gün sonra kaybedeceği son aşkının yıldönümü.

Herkes için sıradan olan ve üzerine her geçen gün biraz daha fazla isim kazınan banka oturdu. Bir yıl önce de aynı yerde oturuyordu. Levent’te bulduğu mektubun hikayesini anlatırken ondan aslında kendi içine de kilitlediği duygularına tercüman olan itirafı duymuştu. O an kendine mâni olamamış Levent’in ince dudaklarına bastırmıştı dudaklarını. Dokuz yıllık evliliği boyunca ilk kez kalbinin attığını hissediyordu. Yıllardan beri ilk kez, kimseyi düşünmeden özgür iradesinin verdiği kararla yapmıştı bunu.

Bir an için bu anı geçti aklından. Ne kadar çok anı biriktiriyorsanız, o kadar çok etkiniz oluyordu insanların üzerinde. Davut’tan bunu öğrenmişti. Bir sorun gibi karşısına çıktığında Davut, o kadar çok anı ekmişti ki onun yüreğine, sonunda onun gibi olmuştu. Bazen onun gibi bakıyor, onun gibi düşünüyor, onun gibi gülüyordu. Kaşık tutuşu bile bazen onun gibiydi.

Kayra cebinden geride kalan on aya ait zarflar çıkardı. Leventten gelen mektuplardı bunlara. İlk zamanlarda kendini zor tuttu zarfları açmamak için. Sonrası daha kolay oldu. Yavaş yavaş Levent’in yüzünü unutmuştu. Ne zaman hatırlamaya çalışsa, karşı pencereden yansıyan soğuk bir siluet geliyordu karşısına. Bunun anlamı neydi bilmiyordu. Oysa birkaç saniye daha hızlı olsa, ya da o üstündeki lanet bu mutfak önlüğünü çıkamaya çalışmamış olsa, geride bıraktığı hayatını yakıp, çocuklarını kocasına bırakıp onu heyecanlandıran adamla mutlu olacaktı belki de?

İyi bir insan olacak mıydı o zaman?

İlk kez o zaman görmüştü Levent’in el yazısını. Kendisi gibi uzun ve inceydi harfleri, biraz sağa yatık. Mektuplara tek tek baktı. Her geçen ay biraz daha titremişti yazı. Yavaş yavaş o da umudu kesmişti anlaşılan. “Acaba benim yüzümü hatırlıyor mu?” diye geçirdi içinden. Mektupları burnuna gördürdü. Rüzgâr zarfların içinden geçerken, biraz daha doldurdu Kayra’nın burnuna kokusunu. Sakladığı eski eski sandığın kokusu sinmişti zarflara. Ve çok derinde tanıdık bir kokuyu yakaladı. Levent’in kokusunu. Bir kez daha çekti içine, sanki yanındaydı şimdi. İlk mektubu açtı, ayrılığın ilk ayında gelen mektubu.

Sevgili Kayra,

Birkaç kez seni aramak istedim ama sesinin üzerimde bırakacağı tahribatı kestiremediğim için buna cesaret edemedim. Hem ne diyecektim ki? Sen kendin için düşündüğün en iyi şeyi yaptın. Bunun için sana ne kızgın ne kırgınım ve seni suçlamıyorum. Zaten hayatına geç dahil olan ben sadece pencere arasında yansıma olarak kalmalıydım.

Burası küçük güzel bir ada. Sanıyorum buraya alışabilirim, tek sorunum sensiz nasıl olacağım. Henüz kolileri boşatmadım. Evet, biliyorum, bir ay geçti üzerinden ama sanki her an seni görmeden yapamayacakmışım, olduğu gibi geri dönecekmişim gibi hissediyorum.

Hayatımda en çok istediğim şey kuzey ışıklarını görmekti biliyor musun? Ama bana bakışlarının ardına saklanmış gözlerindeki parıltıyı görünce bu isteğimden vazgeçtim. Eminim ki bundan güzel olamazlar. Şimdi tek istediğim o bakışların altında olmak…

Kayra bir kısmı rüzgarla savulan gözyaşlarını sildi. Elindeki mektubu katlayarak zarfın içine koydu tekrar. Sonra bir diğer zarfı açtı ve okumaya başladı:

Hep karşı pencereden nasıl göründüğümü düşündüm. Beni nasıl gördüğünü. Sigaranı içerken camdan her baktığında beni izliyor olabileceğinin hayaliyle avuttum kendimi. Ancak hissettiğim sisli, is kaplamış bir yüreğe sahip, dünyadan hiçbir zevkle almayan birinin boş bakışlarıydı. Bazen sana acıdım, çoğu kez de kendime. Oysa seni kurtarabilirdim bu huzursuzluktan. Defalarca kez ağladım perdelerin ardına sığınarak, hıçkırıklarımı içime gömüp.

Kayra bu zarfı da kapadı. Başını arkaya yaslayıp genzini temizledi. Bir yılın ardından bu mektupları okumak akıl karı değildi. Olduğu gibi cebine tıkıştırdı hepsini. Aklında yazılmamış mektuplardan biri daha dolanıyordu.

Sana hep Davut’un ölüm haberini vermek istedim. Nasıl tanışmamıza vesile olduysa belki tekrar konuşmamıza da vesile olurdu diye düşündüm hep. Elim bir türlü telefona gitmedi. Sanki onun ölümünü söylemek bizim ölümümüzü söylemek gibi bir şeydi. İkimizden biri yok olacakmış gibi hissettim hep. Yapamadım. Yazamadım da her satır ortasında titreyen ellerim, göz yaşlarımın altında kalırken bir türlü satırın sonunu getiremedim. Seninle birlikte o sert duruşlu kadın gitti. Kendim için bir şey yapmaya başladığımda daha fazla kendim oldum. Aslında o sertlik, kendim için aldığım korumaymış ve ne yazık ki bunu bende senden sonra öğrendim.

Bir süre Davut’tan ders aldım. Tabi sen bilmiyorsun Davut vakti zamanında çok ünlü bir pasta şefiymiş. Bütün inceliklerini öğretti işin bana, sonra bir pastanende mutfakta işe başladım. Derken şimdi küçük bir pasta dükkanım var. Bunlar sen yokken yaptıklarım. Mutlu musun diye sorarsan, en azından sevdiğim işi yapıyorum derim sana.

Birkaç adım uzakta olmamıza rağmen nasıl da Davut birleştirmişti bizi. Belki birbirimize geç kalmıştık. Belki de daha erken olsaydı bu kadar sevmeyecektik birbirimizi. Yoksa Davut’un umutsuz aşkının üzerine mi bağlanmıştık birbirimize? Aslında sonumuzun onun gibi olacağı belliydi.

Bazen düşünüyorum o son gece olacaktık birbirimizin. Belki kokumuz birbirimize iyice sindiğinde daha kolay olacaktı ayrılığımız. Belki sonra daha kolay nefret edecektik birbirimizden. Ne öpüşenlerin ne dokunuşların ben apar topar odadan ayrılmaya çabalarken ardımdan sarılman kadar kalmadı aklımda. Yüzünü unuttum, bakışlarını, boyunu posunu, hatırımda tek kalan o son yalvarırcasına sarılışın bana. Şu an burada, ürkek mum ışıklarının altında hissettiklerim…

Kayra, oturduğu banktan kalktı. Hızlı adımlarla yürümeye bağladı. Gözlerinin buğusu ardından saatine baktı. İşe gitme zamanı gelmişti. Hayallerinden sıyrılıp gerçeğe dönme vakti. Birkaç adım sonra arkasından bir ses duydu. Uzaklardan hatırladığı ve unuttuğu bir yüz geldi aklına, yüreğini yakan. Durmadı. Yine sorumluluklarına sığınması lazımdı.

R.Efe

Yalnızlık çoğuldur

Yalnızlık çoğuldur, dört duvar arasında yaşarsın mesela, yalnızlığın hep kalabalığın içindedir. Zıbarana kadar yalnız kalırsın. Bazen salya sümük kalana… Yalnızlık çoğul dedim ya, bölünüyorum, karyokinez geçirmiş gibi. İki iken dört, dört iken sekiz, sekiz iken on altı… Yüzlere, binlere, milyonlara ve hatta  milyarlara vardığımda her birinin yalnızlığını hissediyorum. Herbir benim her bir hücremin yalnızlığı. 

Ve yürüyoruz galiba, yine toprak altında parçalara ayırmaya.

Peki yalnızlığı gömebilir miyiz? Yada gübre yerine kullansak hayatta? Kime faydası olur ki? Yoksa yalnızlıklari mi besler sadece?

Başlık 3 – 5

AÇELYA 1

AÇELYA 2

AÇELYA 3

AÇELYA 4

2.

Sabahın en büyük sürpriziydi seni görmek. Soluk kış güneşinde siyah saçlarından yansıyan ışığın sıcaklığıyla güne başlamak. Gülümsemendeki o içime dolan can kırıntısı. Belki bencillik dünyanın var olma sebebini kendime istemem ama çokta değil.

Ardından yürüyorum. Aklim durmuş sadece nasıl tanışabileceğimizin kurgularını canlandırabiliyor. Dünya ise pür dikkat yürüyüşünü izliyor. Kıskanıyorum. Esen rüzgârdan, yağan yağmurdan sana dokunabilen her şeyden. Gözleri oyasım geliyor tek tek.

Bir süre otobüste arkanda oturuyorum. Otobüs sallandıkça, sen sağa sola salıdıkça saçlarının kokusu daha bir doluyor ciğerlerime. Kalp atışım hızlanıyor. Dolaşım sistemimin bayram ettiğini hissediyorum. Daha derin içime çekiyorum. Saçlarını hafifçe deriye atıyorsun. Koltuğun akasına kayıyor bir parçası. Bir kısmı koltuğa tutunmak için uzattığım elimin üzerine düşüyor. Hafif gıdıklanıyorum ancak elimi hareket ettirmiyorum. Bu seninle ilk yakınlaşmamızın temeli.

Zaman ne kadar çabuk geçti, ya da yol ne kadar kısaldı bilmiyorum. Bildiğim tek şey otobüse binmemiz ile senin otobüsten inmen bir oldu. Saatimi kolaçan ettiğimde ise yarım saat geçtiğini fark ettim. Zamanın göreceli bir kavram olduğunu daha iyi anladım o zaman. Bir an için otobüsten inip peşinden gitmeyi istedim. Hatta hareketlendim de. Ne yapabilirdim ki? Uzaktan seni izlemekten başka.
Yoluma devam ettim.

Yağfur ustanın dükkanına vardığımda dükkan yine boştu. Oraya kimsenin gitmediğini düşünmeye başlamıştım. Saate baktığımda onu çeyrek geçiyordu. Dükkanın boş olma ihtimali yüksekti. Kapıdan içeri girdiğimde, kapının sesini duymuş olacak Yağfur usta ördek başı yeşili kapıdan hızlıca çıktı ve ardından kapıyı kapadı. Beni gördüğünde yüzüne bir gülümseme yayıldı.

“O buyur sen mi geldin? Hoş geldin?” Hemen kapının önündeki masayı gösteri. Dün oturduğum masayı. Bende aynı yere oturdum. Çantamı yandaki sandalyeye bıraktım.

“Ben de yeni geldim, ama bu gün döner yok. Et aldığım yerde bir problem çıkmış.” Nasıl yani anlamında bir bakış attım. “Yok öyle korkulacak bir şey değil. Ben özel kesim alıyorum etleri, aldığım adam hasta olduğu için bu gün et yokmuş…”

Midem kazınmaya başlamıştı. Öyle ki sesi kat kat giyindiğim kıyafetlerimin ardından da duyuluyordu. Bunu Yağfur ustada duymuş olacak ki “Açsın sanırım. “dedi. “Sana kahvaltılık bir şeyler getireyim.”

Cevap vermeye fırsat kalmadan yanımdan uzaklaşmıştı. Yaşına göre çevikliği dün de beni şaşırtmıştı, kulaklarının bu kadar iyi duyması da ayrı bir şaşılacak şeydi.

Arkamda kalan ördek başı yeşili kapıdan içeriye girmişti. Kapının açılması ile birlikte küçük dükkanın -hala lokanta diyesim gelmiyor- havası değişmişti. Serin bir ferahlık dolmuştu içeriye. Hafif esen rüzgar titrememe yetmişti ama gelen koku büyülemişti beni.

Yaktığım sigarayı söndürmeden Yağfur usta elinde bir tepsi ile geldi ve tepsiyi masaya bıraktı. Kendisi de karşıma oturdu.
“Ben de acıktım. İnsan erken kalkınca erken acıkıyor. yaşlılık uyuyamıyorun bir türlü.”
Tepside, bol miktarda zeytin, bir kaç çeşit peynir ve haşlanmış yumurta vardı. Bir kaç dilim ekmek, iki bardak çay vardı.
“Hadi bakalım afiyet olsun.” dedi ve yemeğe başladı.
“Eline sağlık sana da.”

Burası sanki ilk defa dün keşfettiğim bir yer değil sürekli müdavimi olduğum bir yer gibiydi. Sanki bir müşteriden öte bir dost mekanıydı burası. Kendimi rahat hissediyorum. Evimdeymiş gibi olmasa da ona yakındı.

Yemek bitene kadar konuşmadık. Kahvaltılıklar da döner kadar güzeldi. Yedikçe yiyesi geliyor insanın. Ancak ayıp olmasın diye bir yerde durdum.

Kahvaltı bitince bir bardak daha çay koyduk. Çaylarımızı içerken Yağfur usta o güzel sarma sigarasından ikram etti. Keyifle içtim. Hatta bana da sigaradan tedarik etmesini istedim. “Bakarız.” dedi sadece. Havadan sudan konuşmaya başladık. Sigara hafif başımı döndürmeye başlamıştı. Bir ara kalktı.
“Bu gün döner yok. Şu tabelayı çevireyimde insanlar boşuna gelmesi.” Tabelayı söyleyene kadar onu fark etmemiştim. Kapıya asılan kırmızı renkli tabelayı çevirdi. O gelirken bana bakan tarafta açık yazısını okudum. Yine karşıma oturdu.
“Erkencisin hayırdır.” dedi. Sanki gerçek konya girmemi bekliyor gibiydi.
“Yo önemli bir şey yok. Dün gece çok iyi uyudum sabah zinde uyandım. Bu taraflara ilk gelişimdi çok beğendim. Dün buradan çıktıktan sonra şöyle bir yürüdüm. İlerde sokağın birinde bir sütun gördüm dikkatimi çekti. Hava kararmaya başlamıştı birde gündüz gözüyle göreyim.” dedim.
“Ha, Arkadius Sütununu diyorsun sen. Çok büyük çok güzel bir sütundur ama görmüşsündür halini. Bir hiç bir şeye bakmıyoruz.”
Sütunun adını öğrenmiştim Bir ihtimal rüyamda gördüğüm sütunu da onlardan öğrenebilirdim.
“O zamanlarda nasıl yapmışlar değil mi? İnsan hayret ediyor yapılanlara.”
“Hayret edilecek ne var evlat. İnsanoğlunun kafasına koyunca yapamayacağı şey yok. Bu bina olur, sütun olur, gözle görülen görülmeyen şey olur…”
“Tabi canım onu demedim ben düşünsene ne vinç var ne kasme makinası. Sen koca sütunu oy bir de havaya kaldır dik. İnsanlar şimdi bile makinalarla zor yapıyor bunu.”
“Her şeyin usulü var tabi evlat. Şimdi insanlar kendi yaptıklarına başvuruyorlar o zaman başka şeylere baş vururlardı.”
“Nasıl yani?” Muhabbet ısınmaya başlamıştı. Birer sigara daha yaktık.
“Teknoloji insanları geliştirdi geliştirmesine ama bu insanları böbürlendirdi. Bir şeyde ilerlerken diğer şeylerde geri kaldılar.”
“Diğer şeyler ne?”
“Teknoloji inancı götürdü evlat. İnançlar yerle bir oldu. Yerle bir olan inançlarda zamanla efsanelere döndü. Mesela senin Arkadius Sütunu. Vakti zamanında onun tepesinde bir melek olduğunu söylerler. Ne zaman çığlık atsa kuşlar yere düşer insanlar düşen kuşları toplar evlerine bu sayede yemek götürürlermiş…”
Bu dün tam da benim başıma gelen olaydı. Onu görmüştüm. Aynı şekilde bir çığlık sesi ve kuşlar yere düşmüştü hatta onları ezilmesinler diye sütunun kaidesinin yanına toplamıştım. Yağfur ustanın anlattıkları ve dün yaşadıklarım bana çok tuhaf gelmişti. Ya hala uyuyordum,yada bu işte bir gariplik vardı.
“… hayırdır daldın.” diye sözünü kesti.
“Yok seni diniliyorum.”
“Ha, işte öyle. İnsanlar orada onun olduğuna inanırlarmış. Şimdi sana bu mantıklı geliyor mu? Teknoloji yada insan oğlunun gelişmesi diyelim buna, inançları bitiriyor. Gün gelecek şu an dünya üzerinde olan inançlar da birer birer efsane olacak. Bak şimdi. Bir ton bina dikiyoruz İstanbul üzerine ama bunun ne amacı var? İnsanlara kalacak yer mi? Yaşayacak yer mi? Ama adamın biri sütun dikmiş, nasıl bir sütunsa artık, üzerinde bir melek insanları besliyor. Bunun gibi bir ton sütun var İstanbul’da. Şimdi dikilen binalar be yapacak? Bak şunlara bunlar insana getirse getirse zebanileri getirir, bırak melekleri.

İstanbul’un durumu kimin geleceği konusunda pek düşüncem yoktu. Ama laf diğer sütunlara uzanmışken konuyu değiştirebilirdim. O ara Yağfur ustanın daldığını gördüm. Bir süre sessiz kaldım.

“Şu diğer sütunlar neymiş?” diye sordum meraklı bir şekilde.
“Türlü türlü. Sineklerden koruyan mı ararsın, yemek dağıtan mı, asker korkutan mı, sevgiliyi ayırıp barıştıran mı? Her türlü mahlukat için birer sütun varmış.”
“Ne yani şimdi insanlar bir şey yapmayıp bu sütunlara gider istedikleri olur muymuş?”
“Öyle değil tabi insanlar yine istedikleri için çalışırlarmış, sütunlar onları gerçekleştirmeleri biçin bir aracıymış. Sen savunma için askeri dikmezden sütun sana ne yapsın?”
“Sende baya bilgiliymişsin bu sütunlar konusunda. Nerede var başka?”
“Öyle vakti zamanında araştırmıştım. Düşünsene her gün bir şeyin önünden geçiyorsun ister istemez orada ne olduğuna kayıtsız kalamıyor insan. Bende o zaman araştırdım ama artık öyle değil. İnsanların içi boşaldı. Artık çoğu kişi etrafına ne var ne yok diye bakmıyor bile…” biraz durdu düşündü. “İstanbul’ın her yeri sütun. Mesela Altımermer’de çok varmış. Zaten bu sütunlardan dolayı oraya Altımermer demişler.
Aradığım sütun Altımermer’de olabilirdi. Bu sebepten dolayı çok fazla ayrıntıya girmedim. Bir süre konuşmadık. Yağfur ustanın yanından ayrıldığımda saat bire geliyordu.

Yola çıktığımda Yağfur ustanın verdiği üç dal sigarayı kendi paketimin içine yerleştirmiştim. Yol üstünde oralarda esnaf olduğun düşündüğüm bir adam Altımermer’e nasıl gideceğimi sordum. Tarif edilen yöne doğru yürümeye başladım. Bir süre etrafı izleyerek yürüdüm. Bir şey düşünmüyordum. Zihnim boştu. Bu boşluk birden bire şarap kokusuyla, şarap sabahtan beri şarap içmediğim fikri dolanmaya başlamıştı aklımda. Susamıştım. Haliyle biraz da üşümüş. Şarap içme isteği birden nüksetti. Ancak sadece şarap. Başka alkollü bir şey değil.

Altımermer’e vardığımda sütunu nasıl bulacağımı bilmiyordum. Dağınık bir şekilde yerleşmiş evlerin arasında kalmış olabilirdi. Yol üstünde bir büfe gördüm ve ortalama bir şaraptan aldım. En ucuzundan alıp şarapçı olarak gösteremedim kendimi. Biraz pahalı şarapların en büyük sorunu mantarı oluyor. Neyse ki yanımda İsviçre Çakısı vardı. Tabi öyle orijinallerinden değil.

Ayaklarım beni sütuna götürmüştü. Onlar götürmüştü çünkü ben bilinçsizce ilerliyordum. Şarabı aldığımdan beri aklımda, bir yerde açıp en azından bir yudum almak vardı. Nihayet sütunu gördüğümde, tam da rüyalarımdaki gibi üzerinde genç kadın erkek kabartmaları vardı. Rüyamdan farklı olarak sütunun kaidesinin altına doğru, sütunun etrafına bir bilezik gibi geçirilmiş büyükçe metal bir kabartma vardı. Burada da bir kadın ve bir erkek öpüşürken resmedilmişti. Daha doğrusu kabartılmıştı.

Sütunun yanına yaklaştım köşesinde bir yükselti buldum ve sırtımdaki çantayı indirdim. Çantadan çıkarmadan şarap şişesinin ucundaki korumayı yırttım. Çakının üzerindeki burguyu açarak mantara sapladım. Mantar kolayca açıldı. Artık bu işte uzmanlaşmaya başlamıştım sanırım. Etrafa bakındım kimse yoktu. Şişeyi poşeti ile birlikte çıkardım ve büyük bir yudum aldım. Şarabın ekşisinin mideme doğru aktığını hissettim ve bunun tadını çıkardım. Yine etrafı kolaçan ettim, kimse yoktu. Bir yudum daha aldım. Etrafta kimse yoktu ama sanki birileri beni izliyordu. Sanki izleniyordum bunu hissetmiştim. Şarabın mantarını şişeye sıkıştırdım Bu açmak kadar olmamıştı beni biraz uğraştırdı. Yağfur ustanın verdiği sigaradan yaktım bir tane ve sütunun etrafında dolanmaya başladım. Kaidenin etrafındaki kabartmara ve şekillere bakıyordum. ve tanıdık bir kabartma gördüm. Sanırım aynısıydı.

Başlık 3 – 4

AÇELYA 1

AÇELYA 2

AÇELYA 3

Bölüm 3: Tılsım

1.

Gözlerimi açtığımda yurttaki yatağımda yatıyordum. Uzun zamandan sonra ilk defa bu kadar zinde açmıştım gözlerimi. Yatağı terk etmedim. Bir süre olan biteni düşündüm. Yurda ne zaman gelmiştim, nasıl gelmiştim, hatırlamıyorum. En son Cerrahpaşa’nın bilmediğim sokaklarında dolanıyordum.
Gerçekten dolanıyor muydum? Aslında yaşadıklarımı gözden geçirdiğimde bunun bir rüya olma ihtimali daha yüksekti. Muhtemelen kafam iyi gelmiş sızmış aradaki küçük ayrıntıları unutmuştum. Sonuçta sürekli tekrarladığım bir şeyi unutmam için illa alkol almama gerek yoktu pekala her insan sürekli yaptığı şeyleri unutabilirdi.

Montum yan tarafımdaydı. Üstümü çıkartmamış öylece yatağa girmiştim. Kaç ay olmuştu yatak örtülerini değiştirmeyeli? Yastığın kokusu rahatsız etmiyordu ama çarşaf ve nevresimin sararmış görüntüsü, kış güneşinde bile oldukça rahatsız edici göründü gözüme. Ranzanın üst yatağından atladım. Yatağın kenarına yığdığım eşyalarımı hemen ranzanın dibindeki masaya yığdım. Küçücük odaya dört kişi sığdığımızı düşünürseniz odanın nasıl bir durumda olduğunu tahmin edebilirsiniz.

Yastık yüzünü, çarşafı, nevresimi çıkardım. İçerisi havalansın diye odanın penceresini açtım. Pencereyi açar açmaz soğuk hava içeriye hücum etti. Biraz titredim. Masamın üzerine koyduğum bir bantlanmış telefonumu alarak iki satır ekranının ilk satırını kaplatan saatine baktım. Saat onu çeyrek geçiyordu. Şansım varsa görevliyi yakalayabilir yeni nevresimleri alabilirdim. Odadan elimde kirlilerle koşarak çıktım.

Geriye döndüğümde içerisi buz gibi olmuştu. Üşümeme rağmen pencereyi kapamadım. Temiz nevresimleri yatağıma yerleştirdim. Masamın üzerine koyduğum döküntüleri toparlamaya başladım. Kitaplarımı yine yatağın üzerine bıraktım. Yatağın altına bir kaç kaset iliştirdim. Geri kalan eşyalarımı dolaba koymak için yumak yaptım elimde onları dolaba götürdüm. Kendimi de yıksam iyi olacaktı ama bu saatte sıcak su olması biraz zordu. Yine de duşlara yakın olan dolabıma vardığımda sıcak su için şansımı denedim. Su vardı. Çok sıcak değildi ama bir su dökünecek kadar beni idare edebilirdi.

Odaya girmemle pencereye sarılmam bir oldu. Islaklığında etkisi ile soğuk vücuduma iki kez daha etki etmişti. Odanın ısınmasını bekleyene kadar donabilirdim. Bu sebepten dolayı masanın üzerine bıraktığım lacivert mountumu omuzlarımın üzerine attım. Montu savurmamla birlikte bir şeyin yere düştüğünü fark ettim. Yere karşımdaki ranzanın altına doğru baktığımda onu gördüm. Mermer anahtarı.

Anahtarı elime aldım. Sıcaktı. Hem de oldukça sıcak. Belki de soğuktan titremeye başlamış içim sebebi ile anahtarı bu kadar sıcak hissediyordum. Anahtarı çevirip şöyle bir baktığımda üzerinde bazı işaretler gördüm.

 

Bunun ne olduğunu anlamak için çok düşünmedim. Bu büyü kitaplarında çokça gördüğüm işaretlerden bazılarıydı. Peki ama dün gece de anahtarın üzerinde miydi? İşte bunu hatırlamıyordum. Karanlıkta dikkat etmemiş olmalıydım.

Dolabımın yanına gittim. Büyü ve büyücülükle ilgili yazılmış kitaplara göz gezdirdim ama herhangi bir şey bulamadım. Üzerinde bir şifre de olabilirdi. Alınsa bir tarihi eseri tutuyordum elimde ve onun bende olması ne kadar doğruydu? Bunu müzeye falan götürmem gerekmiyor muydu? Peki ne diyecektim onlara. Sütunun üzerinde bir melek bağlıydı (O!) bana o mu verdi. Kim inanır ki buna? Öyle bir melek olsaydı zaten şimdiye kadar haberlere konu olmuştu. Hayal görmüştüm orası kesin. Şu elimde tuttuğum şeyse bütün savlarımı çürütüyordu.

Sigara içmek için dışarıya çıktım. Odada gece nispeten sigara içebiliyorduk ama gündüz gözüyle mesai saatinde bu biraz zordu. İçilmesine içilirdi ama şimdi görevlilerle ağız dalaşına girmeye gerek yoktu. Vücut ısım yerine gelmiş en azından soğuk diye üşümeye başlamıştım. Sigaram bittiğinde içeri girdim. İçeri girerken kar sinsi sinsi atıştırmaya başlamıştı.

Yatağıma uzandım. Anahtarı bir kaç kez elimde çevirdim. Üzerindeki işaretleri silmeye çalıştım. Ama sanki anahtar var olduğundan beri oradaydılar. Tavana bakar halde düşünüyorken uyuya kalmışım ve bir rüya gördüm.

Bir sütunun yanındaydım. Bu gördüğümden farklıydı. Yani o gün gittiğim sütun değildi. Bu sütunun üzerinde savaşçılar değil, sevgililer vardı. Cebimden bir kağıt çıkartıyorum. Kağıdı açtığımda içine yazılı,bir şeyler görüyorum. Bunlar anahtarlığın üzerindeki şekiller. Cebimden bir çakmak çıkarıyor ve yakıyorum. Kağıt bir anda alev alırken aceleyle sütunun kaidesinin üzerindeki bir delikten kağıdı atıyorum. Birden bir ışık parlıyor kaidenin içinde ve sütun üzerindeki şekiller hareket etmeye başlıyor. Bazısı sarılıyor, bazısı öpüşüyor, bazısı da sevişiyor.

Birden uyanıyorum elimde sıkı sıkıya tuttuğum anahtar ısınmış derimi yakıyor. Bir refleksle üzerime bırakıyorum kıyafetlerimin yanmasını umut ederek ancak bir şey olmuyor. Avuç içimde hafif bir kızarıklık beliriyor sadece. Bu bir tılsım diye düşünüyorum. Ancak o sütunu nerede bulacağım. Birazda meraktan rüyalarımda gördüklerimi yaparsam ne olur diye düşünüyorum. Saate bakıyorum saat beşe yaklaşıyor. Hava kararmış. Yavaş yavaş oda arkadaşlarım giriyorlar içeriye.

Normalim, bir şey belli etmiyorum.

Yemekhaneye gittiğimizde seni görüyorum. Kalbim yanıyor. hızlıca atmıyor bu sefer. Sadece bir yanma. Elimdeki suya yumuluyorum ama yangın geçmiyor. Bir su için daha sıraya giriyorum. O ara göz göze geliyoruz. Sarhoşlukların en derinini yaşıyorum ve kendimi soğuğa bırakıyorum. Arkadaşlarım birden bire ne oldu diye peşimden geliyorlar. basık hava midemi bulandırdı diyorum ve onları gönderiyorum.
“Nefes alamam lazım.”

Gece yarısı karar verdim. Sabah ilk iş Yağfur ustanın dükkanına gidecek ve üzerinde çiftler olan sütunun yerini soracaktım. Eğer o civarlardaysa kesin bilirdi. Yatarken dolabıma sakladığım şişeden bir kaç koca yudum şarap aldım ve mışıl mışıl uyudum.

Başlık 3 – 3

AÇELYA 1

AÇELYA 2

 Bölüm 2: Sütun Üstündeki Sen

Yağfur Ustanın dükkânından çıktığımda gökyüzü hafif aydınlanmıştı. Bulutlar hızlı hareketlerle İstanbul’u terk ediyorlardı. Onların bu hızlı hareketleri kendine bile hayrı olmayan güneşi biraz daha çıkarıyordu ortaya. Kaç saat o küçük dükkanda kaldığımı hatırlamıyorum. Ancak yediğim nefis dönerin tadı hala damağımdaydı. Uzun süredir böyle lezzetli bir şey yememiştim. Bir de verdiği o sigaranın tadı. Tabi ayranı da unutmamak lazım. Bana ikram ettiği her şey mükemmel denecek derecede güzeldi. Tad algımın o kadar iyi olduğunu söyleyemeyeceğim ancak burası gerçekten iyiydi.

Bir kaç adım sonra soğuğa rağmen beynimin dönmeye başladığını hissetim. Yaşadığım bir nevi sarhoşluktu. Bir kaç adım attım. Adımlarım yere ulaşmadan sanki diğer ayağımı kaldırıyordum. Ay üzerinde bir astronot gibiydim. Bilmediğim yerde, kontrol edemediğim uzuvlarım beni bir yerlere taşıyordu. Dikkat etmeden yürüdüm. Dikkatimi sadece atacağım adımlara veriyor buna rağmen onları kontrol edemiyordum. Sanki metal soğuk bir elbisenin içinde bir başkası tarafından yönlendiriyordum.

Nereleri dolaştığımı bilmiyorum. Vücudumun kontrol kabiliyetini yeniden elime geçirdiğimde ağzımın kuruduğunu hissettim. Öyle bir kuruluktu ki damaklarım birbirlerine yapışıyordu adeta. Çantayı sırtımdan indirdim. Sağa sola bakınarak etrafta kimsenin olmadığını görünce şarap şişesinden büyük bir yudum aldım. Şişenin ağzından boğazıma doğru bocalan şarap boğazıma hızlıca dolmuş yutkunmama fırsat vermemişti. Yavaşça ağzıma dolan şarabı kontrol ederek boğazımdan aşağıya yuvarladım.

Rahat bir nefes alıp soluklandığım anda bir çığlık sesi duydum.

Başımı yukarıya kadar kaldırdığımda, eski evlerin arasında duran bir kaide dikkatimi çekti. Oldukça yeni gözüküyordu. Yıkık dökük evlerin arasında bu denli ihtişamla duran bir esere tanıklık etmek bir an için aklımı başımdan aldı. takdir edesini ki biz toplum olarak tarihi eserleri koruyan bir millet değiliz. Şimdi kaidenin üzerinde yeni yapılmış gibi duran sütun dikkatimi çekmişti. Üzerindeki gravürler gerçek gibi duruyordu. Sütun, kaideden başlayarak en tepesine kadar bu gravürlerle süslüydü. O kadar gerçekçi gözüküyorlardı ki sütunun etrafında dönerken zaman zaman onların sütundan sıyrılıp bana saldıracaklarını düşündüm bir kaç kez.

Sütun yaklaşık üç buçuk kulaç genişliğinde bir kaidenin üzerine oturtturulmuştu. Sanıyorum kareydi. Sağ ve sol yanındaki sütuna dayalı evlerden tam olarak net bir şekil çıkartamıyordum. Sütunun yüksekliği on yedi, on seki kulaç kadardı. Göz kararı bir hesap yaptığımda bu kanıya vardım. Sütunun en tepesinde de bir heykel vardı.

Ben sütuna kilitlenmiş onu dikkatli bir şekilde incelerken sokaktan geçen birinin bana baktığını gördüm. Ben nasıl sütuna kitlendiysem o da bana kitlenmiş bakıyordu. Sütunun tam da heykelin başının etrafında bir bir düzine kuş dönüyordu. Gözlerimi sütundan indirip adama, bana bakan adama baktığımda adam başını indirip devam etti. “Bela istemiyorum” der gibi bir tavrı vardı. Evet bende bela istemiyordum.

Hava kararmaya başlamıştı. Eminim açık bir alanda ufuk çizgisinde kızıllığı görebilirdik. Ancak burada binaların arasında sadece karartıya tanık olabiliyordunuz. Bir de civardaki evlerin, sokak lambalarının ışıklarına. Karanlık çökmeye başladıkça ortalık daha da sessizleşiyor, tarihle bezenmiş sokak daha da ürkütücü bir hal alıyordu. Ortalığı aydınlatan insan yapımı duygusuz ışıklarsa, beni daha fazla korkutmaktan başka bir işe yaramıyordu.

Hep tarihten ders almamız gerektiği söylenmişti okullarda. Tarihi bilip onları anlayıp geleceğimizi ona göre yönlendirmemiş gerektiği. Devletler için bu bir gerçek olsa da tarih kişiler için ürkütücüydü. Şimdi burada bu sokakta bütün yaratılıştan beni yaşamış insanların ruhlarının dolandığını hissedebiliyordum.
Neden hep insanlardan korkuyordu ki? Tamahkâr oldukları için mi?

Düşünceler içerisinde sütunu izliyordum. Güneş kızararak sütun üzerindeki heykeli hafifçe aydınlatıyordu. O sırada ufak bir sarsıntıyla heykelin hareket ettiğini gördüm. Muhtemelen hayal görüyordum. Bir heykel nasıl olurda hareket edebilirdi? Ancak heykel yavaşça, uykusundan uyanırcasına gerindi. Sırt bölgesinden iki kanat hafifçe açıldı. Bir kaç kez. Kanat çarptı. Derin bir uykunun ardından geriniyormuş gibi bir hali vardı. İkinci kanat çırpışın ardından heykelin etrafında dönen kuşlar birden yete düşmeye başladı. Bir tanesinin kanadı burnumu yalayarak yere düştü. Yere düşen kuş kafasını bir kez havaya kaldırmaya çalıştı ancak başaramadı. Kafasını yere bırakmış etrafa bakıyordu. Göz kırpışlarını görebiliyordum.

Kahverengi bir kuştu. Oldukça şişmandı. İki okka kadardı. Kahverengi parlak tüyleri kısa boynuna kadar devam ediyordu. Boynu beyazdı aynı şekilde paçalarında beyazlıklar vardı. Beyazlık kafasının üzerine kadar uzanıyordu. Küçük siyah gözlerinin etrafında kırmızı parlak tüyler bu kırmızılığı çevreleyen yeşil, siyah karışımı tüyler vardı. Tıpkı Yağfur’un dükkanındaki kapının rengi gibi. Hemde aynı canlılıkta. Daha sonra bu kuşu araştırdığımda ona benzettiğim en yakın kuş sülündü.

Kuş uyuşturucu almış gibi öylece yatıyor hareket etmiyordu. Göğüs kafesinin kalkıp indiğini görebiliyordum. Yere eğildim. Kuşa doğru uzandım. Bir tepki bekliyordum ama kuş gözlerini kırpmaktan başka bir şey yapmıyordu. Eğildim. Tüylerini okşadım. Küçük kalbinin atışını ve sıcaklığını hissettim. Kuş ile göz göze geldiğimizde gözlerinin kenarında birikmiş bir damla gördüm. Kuşlar ağlıyor muydu? Bilmiyordum. Hiç bir şey bilmiyordum. O anda yaşama dair hiç bir şey bilmediğimi bir kez daha anladım.

Kuşu yerden kaldırdım. Yere düştüğü için vücudunun bir kısmı çamura bulanmıştı. Umursamadım. Onu sol kolumu kırarak içine yerleştirdim. Kalp atışları daha da hızlanmıştı ama tepkisizdi. Sıcaklığı koluma yayılmaya başlamıştı. Başımı kaldırıp etrafa baktığımda kucağımdaki ile aynı kaderi yaşayan bir düzine daha kuş gördüm. her biri farklıydı. Sokakta savunmasızca yatıyorlardı. Şimdi sokaktan bir araba geçse hepsinin ezilmesi içten bile değildi. Onlara bakmak için yanlarına gittim. Yavaşça yürürken elimdeki kuşun yeşil tüyleri üzerine bir kan damlası düştüğünü gördüm. Panikleyerek gökyüzüne baktım. Sanki gök yüzünden kan yağabilme ihtimali varmış gibi. Peki kuş yağa bilme ihtimali var mıydı? Aslında evet bir kaç haberde böyle bir olay okumuştum.
Kuşu kaldırdım etrafını kontrol ettim. Hiç bir şey yoktu. O sırada burnumun ucundan süzülen bir şey hissettim. Soğukta burnum akıyor olmalıydı. Sağ elimin tersi ile burnumu sildim. O zaman kanın kaynağını keşfettim. burnumdan geliyordu. Sanırım kuşun kanadı çarpınca burnumu çizmişti. Neyse ki önemli bir şey yoktu.

Diğer kuşları gezdim. Hepsi hareketsiz bir şekilde bana bakıyorlardı. Hepsi elimdeki kuşun halindeydi. Etrafta korunaklı bir yer aradım. Sütunun önündeki çöp tenekesini biraz ileri ittim. Çöp kutusunun arkasında kalan sütun kararmıştı. Ancak arkasında kaidenin içine doğru bir delik vardı. Elimdeki kuşu o deliğin kenarına koydum ve diğer kuşları getirmek için gittim. Gittim ama aklım bıraktığım kuştaydı. Bu arada kedinin biri gelip onu götürürse tam yağmurdan kaçıp doluya yakalanmış olurdum.

Kuşların güvenliğini sağladıktan sonra, sütun üzerindeki heykele bakmak aklıma gelmişti. Hareket eden heykele. Bense bu bilinmezin yerine bir kaç kuşun canını kurtarmaya çalışmıştım. Ne düşünmüştüm bilmiyorum. Muhtemelen hareket eden heykel hayaldi, ama bu kuşların her birine dokunmuştum yani her biri gerçekti.

Başımı sütunun tepesine çevirdim. İyice azalan ışık sebebi ile tam olarak ne olduğunu göremiyordum. Ancak birden bire parlayan ışık sütunun tepesindeki şeyle göz göze gelmemize neden oldu. Acıyla bakıyoru. Bir insandı. Yani taştan falan yapılmış, oyma bir şey değildi. Canlı kanlı gibiydi. Sırt bölgesindeki kanatlar arkasına toplanmıştı. Çıplaktı. Büzüşmüş öylece bana bakıyordu. Biraz daha gözümü kısarak dikkatle baktığımda gördüm. Sendin o.

Tereddüde düşmüştüm. kendimi sorgulamaya başlamıştım. Nasıl bir müptelaydım ki sana baktığım her yerde karşıma çıkıyordun. Bir heykelde bile. Sanıyorum artık doktora gitmemin zamanı gelmişti.

O esnada hareket ettin. Tam kendimi hayal olduğuna inandıracakken kanatlarını açarak yukarı savurdun kendini. Birden uçup gidecekmişsin gibi bir hisse kapıldım. Ancak ayağına bağlı zincir senin arşa yükselmeni engelledi ve bir çığlık atarak sertçe sütunun tepesine kondun. Bu esnada bir patırtı koptu. Kenara koyduğum bütün kuşlar havalandı. Birden yerimden sıçradığımı hatırlıyorum gürültü sebebi ile.

Nasıl bir hayal görüyordum?

Kuşların uçuşuna bakarken yine sütunun üzerindeki tutsak sana baktım. Dizlerinin üzerine çökmüştün, yere doğru eğilmiştin. Göğüslerin bana doğru uzanan ellerin arasında sıkışmıştı. Beni çağırıyordun. Gitmek istedim ama bir yanım onun sen olmadığını söylüyordu. Elinde tuttuğun bir şeyi bıraktın. Parlayarak yere düştü bir kaç kez sekti. Eğildim. Aldım. Bir mermerdi. Anahtar şeklinde bir mermer.