Kategori arşivi: Genel

Kişisel Depresyon Anları

27 Mayıs 2017

Şişmeye devam eden bir karnım var. Nasıl bir mutasyona yoruyorsam, bir saat içinde genişleyen hacmim, örnek verebileceğim hiç bir canlı türü ile eşleşmiyor.

Biraz sonra gelecek habercisi olan bilim kurgu filmlerinde rastladığım gibi bir yaratığın varoluşuna kaynak olacağım sanırım. Bu her tuvalet çıkışında ardımda bıraktığım kırmızılık ne ola ki? 

Pencere

Sadece pencereden bakıyorum, karşımdaki soluk, soğuk yağmur damlalarıyla eğilip bükülen yansımam. Biraz daha ileriye baktığımda aynı soluk yansımayla karşı pencerede olmanı hayal ediyorum. Hayaline gömüldüğüm aşkın, hayalde kalmış hatıralarıyla yaşıyorum. İçimdeki burukluk sana karşı dilimin dönmediği kelimelerin anlamları. Bir tercih ne kadar yanlış yola saptırabilir ki bizi? Tek korkum bir süre sonra yüzünü hatırlayamamak. Sonra birden sen gibi hareket ediyorum, olmayan saçlarımda varmışçasına onları düzeltmek istermişçesine parmaklarımı gezdiriyorum mesela, ya da pür dikkat dinlerken karşımdakini bileğimi düşürüyorum senin zarifliğinde olmasada bir kuğu gibi. Daha fazla çalışmalıyım değil mi istemsizce silmeye çalışırken seni, daha fazla bıraktıklarınla avunabilmek için? 

Kişisel Depresyon Anları

19 Mayıs 2017

Hep aynı adımları atıyorum, hep aynı kıyafetler üzerimde ve hep aynı şehrin kokusu, derime nüfuz etmiş benliğimi ele geçiren alışkanlıklar bunlar. Her defasında vazgeçmek uğruna yaşadığım hayal kırıklıkları kat edemediğim koca bir yoldan ibaret. Her düşünce, her gözlem, her okuyuş, her izleyiş aklıma katamadığım fikirlerden ibaret. Günbe gün kendimi yiyip bitirdiğim fikirlerden. Saadetin tanımından yola çıkarak herkes gibi yapmaya çalışıyorum. Kim gelecek, Kim kurtaracak? Öldürmeye başlamadan kendimi…  

Kişisel Depresyon Anları

12 Mayıs 2017

kimseyle aşık atacak hayallerim olmamıştı. çoğunlukla insanların göstermelik hayatlarına özenirken, aslında hayallerinin hayatlarından öteye geçmediğini anlamıştım. özenilen hayat aslında herkesin erişebileceği bir çizgiyidi. ben ise yıllar önce çizgiyi aşmış, hayallerimin olabilitisesizliği karşısında ezilmiştim. dolayısıyla bu durum beni yalnızlığa itmişti, bir monologdan çok, bilinmeyenle olan diyaloğa…