Kategori arşivi: İzlediklerim

Cingöz Recai

Blogu takip eden Peyami Safa hayranlığımı bilir. Onun Server Bedi adında yazmış olduğu Cingöz Recai kitaplarınında blogda sıralandığını da. Filmi çekiliyor ve sinemada olduğunu duyunca hemen gideyim dedim. Bu arada filmin yönetmeni de Onur Ünlüymüş. Aslında ben Onur Ünlü’den ikinci bir Selman Bulut macerası bekliyordum ama Cingöz Recai de candır. Bu arada kadroda Kenan İmirzalıoğlunu gördüm. Bu zamana kadar kendisinin Ne filmini ne dizisini izledim. Nerede yaşıyorum değil mi? Ona eşlik eden de dizinin birinde sürekli bağırıp çağıran Almanya’dan ithal oyuncumuz var. Adı neydi ki? Neyse filmi bekliyorum. Bu kez çok önceden yazdım bu ön yazıyı (40 dk önce). Bakalım karşıma ne çıkacak. Bir tık yüksek beklentim.

Arada görüşmek üzere.

Filmin yarısı oldu. Söylemem gerek adını okuduğum ancak şu an yine hatırlamadığım kişiyi yine bir başka kişi ile karıştırdım. Gerçi bağırma konusunu tutturdum gibi. Gerçi her dizide bağırıyorlar tutmaması imkansız. Bir de ithal tuttu. Hadi transfer diyelim.

Aslında film benim bu yazıma uygun gidiyor. Oldukça eğlenceli. Zaten Onur Ünlü’den bu beklenirdi. Aslında bir tık daha olabilir miydi düşünmeden edemedim ama bence film yerine dizi olsa fevkaladenin de fevkinde olurdu.

Filmin kadrosu çok iyi. Haliyle Oyunculuklar da iyi. Kitaplardaki belli başlı karakterler filmde mevcut. Arsen Lüpen bile var düşünün yani. Bunun yanı sıra filmin renklerini ve mekanlarını çok beğendim. Aynı şekilde çekim tekniği de oldukça iyi. Bakalım devamı nasıl gelecek.

Filmden çıktım ve eve geliş süresince söyle bir filmin akışını gözden geçirdim. Şimdi ben bir Cingöz hayranı olarak Cingöz’ün tarihçesini bildiğim için tabii ki önceden de Ayhan Işık’ın Cingöz rolünü bildiğim için bir nebze olsun o filmden bu devam filmi niteliğindeki bir film olduğunu anlayabiliyorum. Ancak Cingöz’ü tanımayanlar karakteri bilmeyenler için film tam anlamıyla bir muamma. Karakterlere hiç değinilmemiş. Hiç bir karakterin derinliği yok. Eski filmde ve kitaplarda aksiyondan çok Cingöz’ün zekasından bahsediliyor ama bu filmde bunu tam olarak alamıyorsunuz. Bununla birlikte, Mehmet Rıza karakteri de arada kalıyor.

Bunun haricinde senaryo sona doğru beklediğim gibi gitmedi. Yine bir oyun içinde oyun vakası var her zaman olduğu gibi, ama çok sığdı. Biraz milliyetçilik, biraz Fransız polisiyesi tarzı işi kotarmaya çalışmışlar. Film içindeki reklamlarda iyiydi yani Daha iyi bir senaryo çıkabilirdi ortaya. Yada kitabın bir tanesi günümüze uyarlanabilirdi.

Yinede film akıcıydı. Polis kostümleri, arabaları reklam kokuyordu ama oturmuştu. Geçmiş ve şu anki, kostüm ve malzemeler fena gözükmedi gözüme. Yine de daha iyi bir film çıkabilirdi karşımıza. Şu adını hatırlamadığım oyuncuyu da hatırladım şimdi. Yok ya aslında kim diye baktım. Bence oyuncular içerisinde en çok göze batandı. Ben oturtturamadım bir türlü. Yazının ortalarında da dedim ya aslında bir sinema filminden daha çok bir dizi olsa daha iyi olurdu. Film olarak daha iyi şeylerin ortaya çıkması lazım.

En sevdiğim kısımlardan biride filmin sonuydu. Bitti diye değil. Papağanın adı Peyamiydi ve Cingöz, Mehmet Rıza’ya “O hepimizin Peyamisi” dedi. Sevdim bunu. Evet, daha iyi olabilirdi, eğlenceliydi, kadro iyiydi ve hatırına izlenir.

Yönetmen: Onur Ünlü

Mother! 

Darren Aronofsky’nin son filmini bekliyordum. Bu aralar pek kim ne yapmış takip etmediğimden filmden geç haberim oldu. Geçem hafta yorgunluktan izleyemedim şimdiye fırsat oldu. Hiç yorum da okumadım, sadece fragman. Bakalım ne ile karşılaşacağımı.

Bir de Allah rızası için şu Karaca reklamlarını yayınlamayın sinemada. Berbat ya!

Arada görüşürüz…

Arada ne yazsam bilemedim. Hikaye ilginç gidiyor. Nasıl bağlanacak merak ediyorum. Tam anlamıyla anlam verilen olaylar kurgusu yok. Ancak imgeler oldukça iyi. Hem görsellik, hem çekim tekniği alıştığımız gibi. Dikkatimi çeken bir hususta sürekli müzikle bağdaştırdığımız Aronofsky filminde müzik olmaması. Ben filmin baş rolüne Jennifer Lawrence’ı pek yakıştıramadım.

Film bitti. Filmin ikinci bölümü tam anlamıyla bir kaostu. İlk bölüm ne kadar sakinse ikinci bölüm o kadar karışık ve hareketliydi. Filmden çıktığımda sevdim mi sevmedim mi diye düşündüm. Zaten film herkesin seveceği türden değil. Bir çok kişiye hitap etmiyor. Eve dönerken yol boyuncada düşündüm. eve girdiğimde ise elime bilgisayarı alıp tuvalete geçip yazmaya başladım. Ne kadar yazarım bilmiyorum.

Jennifer Lawrence’dan bahsediyordum. Filmin ikinci yarısında da fikrim değişmedi. Daha iyi bir karakter seçilebilirmiş film için. Sert surat ifadesinde yada seksi kadın rollerinde olabilir ama bu film ona çok gelmiş bence. Neyse olan olmuş artık.

Film aslında Darren Aonofski’nin ne kadar iyi bir yönetmen olduğunu ortaya koyuyor. Anlatım bakımından oldukça başarılıydı. Filmin ikinci yarısından itibaren, ilk bölümde dahil olan bitenlere anlam veriyor imgeleri daha iyi oturtuyorsunuz. Gerçi şu soruyu sormadım da değil, biraz daha sindirilebilir miydi ikinci bölüm?

Konuya dönersek. Aslına film bir tanrı eleştirisi. Yönetmen bu eleştiriyi yazar üzerinden yaparken yaratmak ve yaratamamak eleştirilerini yapmış. Bir yerde tanrının insanlara, onların sevgisine olan ihtiyacına değinmiş. Film dört dinide kapsayan efsane/hikayelerin her birine de değinmiş. Adem ile Havva, Habil İle Kabil, yasak elma, cennetten kovulma, din savaşları vs… Bunların aynı sıra insanların dünyayı ne hale getirdiği, bunların kıyamete etkileri, kıyametin dini efsane ve hikayelerle birleşmesi… Darren Aronofsky kendi bakış açısıyla bunları çok iyi anlatmış.

Kendi bakış açısı diyorum, çünkü inanan her insan, inancına göre filmi değerlendireceği için filmi eksik ve abartı görebilir. Ancak odaklanmak gereken nokta, Yönetmenin düz bir bakış açısıya olayları nasıl yorumladığı.

kısacası film tüm dünya hayatının bir özeti olarak çıkıyor karşımıza ve yönetmen bunu çok cesurca dile getirmiş. İlk dönemlerinde de aynı cesaret kendisinde mevcuttu ama bu kadar ünlendikten sonra çok etliye sütlüye karışmaz diye düşünüyordum kendisini.

Filmin derin analizine girmeyeceğim. Zaten yapanlar vardır. Muhtemelen yazı ile işim bitince bende gidip o yorumları okuyacağım. Filmi bir kez daha izlemek şart. Aslında siz de izleyebilirsiniz. Son dönemin abuk filmlerinden sonra iyi geldi.

Yönetmen – Senarist:  Darren Aronofsky

Not: Sanırım Jennifer’i beğenmeyen bir ben varım 🙂

IT

Stephen King’in en sevdiğim romanlarından biri olan It’e sonunda gelme fırsatı bulabildim. Çok fazla fragmanlarını izlemedim ne ile karşılaşacağımı pek görmemek için sadece Penny’in biraz daha ürkünç olduğunu gördüm. Bir iki instagram paylaşımını da görmüş olabilirim. Lakin Dark Tower’dan beklemediğim performansı bu filmden bekliyorum. Yer yer dizi olarak çekilen eski yapımda da karşılaştırabilirim filmin yarısında. Ancak kitap ile kıyaslamaya girer miyim bilemiyorum. Bakalım ne olacak. 

Filmin ilk bölümünde eski yapım ya da kitap ile kıyaslanmaması gerektiği kanısına vardım. Bazı olaylar kitaptan alınmış hatta bir çoğu. Ancak sahneler klasik korku filmlerini etkisinde biraz fazla kalmış. Ancak bunlar hızla geçtiği için çok dikkat çekmiyor. Birde takıldığım olay zombi öğelerinin fazla kullanılmış olması. Yani her ölü bir zombi edasında ayağa kalkıyor.

Film tamamen çocukların başından geçenleri anlatacak büyüklüklerine değinmeyecek gibi. Sanıyorum bu bir başka film olabilir. Karakterlerin yaşlarını bilmiyorum ama fiziksel görünümleri aralarında yaş farkları varmış gibi gösteriyor. Ben kitaptaki karakterler ile bu karakterleri pek oturamadım. Şu ana kadar film zaman zaman gerse de korkutma konusunda başarılı değil. Çok fazla ses kullanımı var ve bence bazıları gereksizdi. Karakterlerin aile hayatlarına dair de girişte bulunuyor film ama tam bir denge sağlanmamış. Bu konuda kurguda kopukluk var gibi. Karakterlerin psikolojilerine inemedim bir türlü. Bir yerde eksiklik var. 

Filmin ikinci bölümünde asıl aksiyon başladı tahmin edebileceğiniz gibi. Romanda ve ilk yapımda Bev daha fazla kilit konumundayken burada daha çok yine erkekler tarafından kullanılan bir kız profili çizilmiş. Final tamamen farklı şekilde kurgulanarak romanın mistizminden uzaklaştırılmış iş iyice şiddete dökülmüş. Hani hayal gücü ile varolan o güç? Penny her ne kadar korku ile beleniyorsa çocuklar da hayal güçleri yardımıyla bekleniyordu. Astım ilacını asit olarak hayal edilmesi,  gümüş küpeler bunun hep parçasıydı. Penny korkulan karakter kavramına dönerken kişilerin korkularını kullanıyordu. Kitapta tek ortak korku ise örümcek benzeri bir yaratıktı. Filmde bunu göremedim birde o beyaz ışığı. Bu olgulara kilit anlamlar yüklüydü bence. Kötü çocuk karakterinin birden devre dışı olması da sonraki sefer nasıl bir görev ile karşımıza çıkartacak sorusunu sordurdu bana. 

Sonuç olarak beklentilerimin dışında bir film çıktı karşıma. Ben bir kaç kez izlenebilecek klasikleşebilecek bir film bekliyordum ama bu filmi ikinci kez izlediğimde ne hissettirecek bilmiyorum. Sanırım eski yapım hala benim için bir numara ve defalarca izlenebilecek nitelikte. 

Yönetmen : Andy Muschietti

Kitap: Stephen King 

Dede Korkut Hikayeleri: Deli Dumrul

Film öncesi: Barış Aksak’tan yeni bir Dede Korkut Hikayesi uyarlaması. İlki Salur Kazan gerçekten kötüydü. Bakalım bu film ne olacak.  

Film Arası: Salur Kazan’dan daha eli ayağı düzgün bir film olmuş bana öyle geldi. Gerçi tarza alışmışta olabilirim. Diyaloglar ve göndermeler nispeten daha iyi.  Ancak o bildiğimiz Burak Aksak diyalogları yok. Filmlere,  dizilere,  reklamlara atılan atıflar sadece küçük gülümsemeler bıraktırıyor. Daha fazlası yok. Hikaye ise Beşir bir çekilse işlenmiş. 

Kostüm için fazla çaba harcanmamış aynı şekilde mekan ve mekan tasarımı da oldukça basit.  Aslında bir film olmaktan öte bu seri televizyon filmi ya da dizisi olabilirmiş. Pek özelliği yok. 

Oyunculuklar iyi. Zaten kadro fena sayılmaz. Ancak karalterlerde dolgunluk olmadığı için oyuncukuklar da anlık diyalıglarla birbirine bağlanmış. 

Sinema salonunun sesinde sıkıntı vardısöylemeden geçmeyeyim. Okadar para alınca film için sinema salonları bu da bana dert oluyor. Perde arkasındaki ana kolon,  patates,  soğan algısı gibi veriyor sesi. 

Film Sonu: İkinci bölümde yani sonuna doğru Dumrul’un Azrail ile olan bölümleri daha keyifli geçti. Ancak öyle çok ahım şahım bir diyalog silsilesi ya da hareket göremedim. Özet olarak ortalamanın bşrntık altı serinin ise en iyi filmi olmuş. Şahsen ben daha iyilerini daha da bekliyorum. Bir hikaye harmanlanacaksa Bana Masal Anlatma’daki gibi olabilirdi. 

Siccin 4

Yeni bir olaya girsem de acaba sinema da izlediğim filmlerin yorumlarını böyle hemencecik film arasında ve sonunda mı yapsam. Siccin 4 ile bir deneme başlatayım en bakalım olacak mı? Bu arada iyi bayramlar. 

Filmin ilk yarısı sorunda, Bir önceki filmine bağlantısı var mı yok mu tereddütünde kaldım. Küçük kız bir önceki filmde de vardı başından birşeyler geçmişti. Eğer o önceki filmdeki kız, aile de o aile ise bu arada küçük erkek çocukları var mıydı hatırlamıyorum ailenin gayet sıradan hiç birşey olamamış gibi hareket etmesi gayet enteresan. Ben önceki film ile bağlantısı olmadığını varsayıyorum. 

Aile borç batağı içinde adamın annesinin evine taşınır. Küçük çocuğun kalp gözü açıktır ve olan biteni görür. Ancak konuşmaz. Bu durumdaki çocuğa anne ve babasından çok küçük ablasının destek ve göz kulak olması garip. Bu konuda çok fazla ayrıntıya girmeyeceğim. 

Geçen ilk bölümde film en fazla elli saniyelik sekanslara ayrılıyor ve her birinde bir aksiyon mevcut. Bu parçalar aslında birleştiğinde de çok fazla bütünlük teşkil etmiyor. Filmin sonunda nasıl bağlanacaklar merak ediyorum. Sahnelerin çoğu hayal ve rüyadan ibaret çıkıyor karşımıza. 

Oyunculuklar şu ana kadar iyi. Ses ve görsellik daha iyi kullanılmış. Yine arada gürültüler olsa da nispeten daha iyi. Makyaj konusunda bazı yerler iyi bazı yerler abartılmış belli oluyor. 

Filmin sonunda o başlardaki karmaşıklığın açıklamasını yapıyorlar. Son on dakikaya kadar yine bu tür kısa parçalara devam ediyor film. Sonra küçük çocuğun kalp gözüyle konuştuğu önceki filmden de hatırladığım yakışıklı Arapça konuşan hoca işi çözüyor. Lakin çok çabuk çözüyor. Ben buradaki duruma da takılıyorum biraz finallerin oldu bittiyse gelmesi filmin inandırıcılığını yitiriyor bende. 

Filmde bir kaç gürültü haricinde korkutucu öğe yok. Bunlar haricinde sürekli,  saç kıl benim bile midemi kaldırdı zaman zaman. Üç yıldız veririm sanırım tamamına. ***

Yönetmen