yollanmak

sonunda çocuklar sessizligi bozma haklarini kullandılar. hep bir ağızdan hiçte senfonik olmayan bir şekilde avazlari çiktiğı kadar bağırıyorlar. neyseki moladayız temennim harekete geçtiğimizde ölüm uykularına (sadece yolculuk boyunca) yatmaları. sanırım susadım. sebepsiz yere çişimin geldiğini hissediyorum. aslında saatlerce tutmuşluğum vardır ama bu kez bir gariplik var. bir ara dünyadan uzaklaştığımı hissettim. bir hayalin içindeydim. eminim hayaldi çünkü onu istediğim şekilde yönetiyordum. eski yetilerimi getiriyor bu aklıma. rüyalarımın efendisi olmak. şimdi hareket ediyoruz. neden surekli ters yöne gidiyormuş kanısına kapılıyorum? sebep sürekli birşeylerin ters gitmesimi? yazmak zorlaşıyor. az sonra film köşesi de devreye girer sanırım.

her ne kadar zor ollsada yolculuk insanin kendini dinlemesini sagliyor. dinleme daha çok didişmeye dönsede insan ragatlamır deil. şimdi birşeyleri öldürme zamani hayatimda, belkide sadece okuduğum kişilerde var olma. şu noktada paranoyaklığım kapıda. bir ihtiyaç molası bedenim için…

yol maceraları

teknoloji guzel bişi. mesela siimdi yolda bloglari okuyup yazi yazabiliyorum. eskiden var miydi boyle seyler… nerdee. neyse bu yol bitmez gibi, karanlik ve uzun. hiç susmayacak ateş boceklerinin vızıltisi gibi… çok uzun ve bir hayli zor…

akşam itibariyle yine yollara düşme benim için. eh 9 günlük bayram tatilinde ailenin yanına gitmemek olmuyor. zaten annem geçen bayramdan planı yapmıştı. onun planına riayet etmek boynumun borcu. bakalım bizi neler bekliyor, anlaşıldığı üzre yeni bir günce yolda…

deneme

deneme şşş qwertyuıopğüişlkjhgfdsazxvbnmöç QWERTYUIOPĞÜASDFGHJKLŞİZXCVBNMÖÇ dene 隨筆 deneme 汉语 / 漢語 han yu çince deneme 수필 한국어 조선어 hangugeo chosŏnŏ 한글 hangıl 日本語 nihongo japonca 小論 안녕! 사랑합니다. 수필. 나의 방청

bu gün gelirsin diyorum. kapıyı aralayıp, merdivenin donuk ışığını içeriye doldurarak. küçük gölgenle. güneş tepeye dikilmeden. belkide avucuma sığmayacak hayallerle. bu gün diyorum. ellerim bütün her şeyi tutabilir gözyaşlarım istediği gibi akabilir. henüz vakit var. sessizce gidişini hatırlıyorum ve ardından bana “kocacığım” deyişini. şimdi daha fazla anlıyorum zamanın değerini. ve zaman sadece insanlara yapıyor bunu. beni bağışla. seni özlemeyeceğim diyemem. ya da adını anmayacağım uzaktaki her kişide, seni anmamam imkansız. şimdi bilgisayarın bir köşesinde hayalin. Yada uzaklarda bıraktığım tozlu tavan arasında. herşeyi sildiğim biliyorum, gözümün önünde canlanan. …

Back to Top