Etiket arşivi: Şener Şen

Yol Ayrımı

Yol Ayrımı nedense çok fazla salonda gösterime sunulmadı. Sosyal medya dışında diğer reklam kanallarını takip etmiyorum ama filmin çok fazla telaşı da yapılmadı. Yavuz Turgul’un filmlerini severim. Hem Şener Şen’i görmek için bir fırsat oluyır hemde iyi bir film izlemek için. Bakalım yol ayrımı nasıl bir tat bırakacak?

Şimdi ilk yarıda ne diyebilirim bilmiyorum. Film görsel olarak iyi, güzel, oyunculuklar genel anlamda iyi ama bazı yerlerde gözüme çarpan şeyler oldu. Tabi daha filmin yarısı ama hikaye sıradan ve bazı sıkıntıları mevcut. Nedendir bilmem ama ben filme odaklanıp karakterlerle empati kuramadım henüz. Yavuz Turgul elbette Türk Sinemasına yön veren isimlerden ama sanki ilk izlenim itibari ile bana oturmayan bir şeyler var gibi geldi.

Filmin sonunda sanıyorum daha aklı selim yorumlar yapabilirim ki üzerinden bir saatten fazla geçti. Evime varım bilgisayarımı açtım. Yani yukarıdaki gibi telefon tuşlarına basarak aklımdakileri iki parmakla kaçırmasam gibi bir derdim yok. Neyse. Genel olarak filmden memnunkalmadığımı belirtmeliyim. Sanki çok hılı olmuş bir film. Av Mevsimi’inden sonra on yıl geçmiş (nasıl geçmiş anlamadım) ama karşımıza çok tutarsız, fazla çalışılmamış bir filmle çıkmış karşımıza Yavuz Turgul.

Hikaye tam oturmamış demiştim. Sebeplerinden biri ana karakterin, ne olduğu haliyle ne de dönüştüğü haliyle mantığa uygun hareket etmemesi. İkinci halinden çok ilk hali bana daha inandırıcı geldi. İlk halinde hak yiyen sert dediğim dedik adamın yerine sadece hadi iyilik yapayım düşüncesi eklenmiş ve değişim tam olarak verilememiş. Birde filmin içine yerlleştirilmiş sosyal mesajlar bana gereksiz geldi, sanki olsun diye araya sıkştırılmış ama filmin bütünü ile hiç alakası yoktu.

Benim için önemli olan Şener Şen, Rutkay Aziz gibi oyuncuları ve bir Yavuz Turgul yapımını izlemekti. Bu sebepten dolayı memnunum. Ha bu arada yukarıda yazdım yazdım ama vizyondaki bir çok filmden çok çok iyi bir film var karşımızda. Zaten farkındaysanız bu aralar detaya girdiğim tek film Yol Ayrımı oldu. Demek ki filmde birşeyler var.

Av Mevsimi

Öncelikle derin bir soluk alarak başlıyorum yazıma.Aslında yazmadan öce şöyle bir, uzun hazırlık evresi geçirmem gerekirdi sandalyeye mıhlanıp yazı bitene kadar kalkmamak için. Ancak yazının ne kadar süreceğini bilmediğimden bu düşüncemden uzaklaşıyorum ve öncelikle uyarmak gerekir ki filmi izlemeyeneler için bu yazı çok fena tüyolar verebilir.

Filmi bir kaç şekilde değerlendirmek lazım. Her ne kadar polisiye türüne ait gözükse de alsında senaryo olarak bize o polisiye filmlerin tadını vermiyor. Yani şöyle bir baktığımızda Yavuz Turgul’dan daha iyi bir polisiye bekliyor insan, daha iyi bir senaryo. Film ana hatları itibariyle polsisyeyi çağrıştırıyor, çağrıştırmasına ancak Yavuz Turgul burada düz polisiyeden çok ana hikayenin etrafına serpiştirdiği yan hikayeleri gözümüze sokmadan anlatıyor.

Aslında dikkat etmemiz gereken yan karakterlerin yaşadıkları ve hissettikleri. Bunların ortaya çıkmasına ise bir cinayet sebep oluyor ve bu cinayet toplumun her kesiminden insanın yaşadıklarını gözler önüne seriyor. Bu açıdan baktığımızda evet film başarılı bir film. Eğer Yavuz Turgul yan hikayeleri anlatmak istemişse bunu çok başarılı bir şekilde yerine getirmiş.

Diğer bir yandan film sadece polisiye bir filmse ki aslında film bunu sürekli hissettiriyor bize, senaryo bakımından sınıfta kalıyor. Öyle ki tek bir sahne filmin sonraki bölümlerinin haberini veriyor. Bu da filmin tadını kaçırıyor. İlerleyen sahnelerde sürekli faklı şeyler, bir ters köşeyi umut edip duruyorsunuz. Yavuz Turgul bu işi bu kadar basit bırakmaz diye. Ancak beklediğimiz olmuyor. Film tahmin ettiğimiz şekilde akıp gidiyor film. Hatta sadık Yavuz Turgul izleyicileri, hikayenin tamamını tahmin edeceklerdir. Şöyle bir geçmişe baktığımızda Turgul, Eşkıya’dan bu yana türettiği kalıbı kullanıyor. Sadece olaylar ve karakterler değişiyor.

Filmde polis memuru Ferman’ın lakabının cinayet masasındaki başarılarından dolayı avcı olması, Battal karakterinin ise Ferman ile diyaloglarında sen benim kadar zeki değilsin iddiaları ister istemez filmde oyunların döneceği hissini uyandırıyor bizde. Ancak belirttiğim gibi bu his olarak kalıyor.

Oyunculuklar, kesinlikle göz dolduruyor. Tüm karakter seçimleri, oyunculuklar kesinlikle mükemmel. Fİlmde göze batan tek bir oyunculuk yok. Sanıyorum Yavuz Turgul, oyuncuları seçtikten sonra onlara göre rol yazıyor. Bu konudaki başarının başka açıklaması yoktur diye düşünüyorum. Genel olarak bakıldığında filmde oyunculuk konusunda şüphelenilecek tek kişi Cem Yılmaz. Ancak o da kendi deli dumrul karakterini o kadar ortaya koymuş ki, Eşkıya’daki Uğur Yücel rolünün tadının devamını başarıyla vermiş bize.

Müzik ve görüntülere ise diyecek söz yok. Seçilen açılar, kareler insanı olayın içerisine o kadar tarifsiz bir şekilde sokuyor ki bunu Türkiye’de yaşayan sadece bir efsane yapabilir. Film boyunca her bir karakterin yerine kendinizi ayrı ayrı sokabiliyorsunuz. Okan Yalabık yine kendininden bekleneni vermiş keza Melisa Sözen’de aynı şekilde, Şener Şen ve Çetin Tekindor’dan bahsetmiyorum bile. Türk Sineması ile gurur duyabileceğimiz ve daha fazlasını isteyebileceğimiz bir film. Keşke herkese örnek olsa abuk sabuk filmler çekmeye devam etmesek. Kesinlikle izlenmesi gereken bir film.

Not: Söylemeden edemeyeceğim filmi Cevahir AVM’de cumartesi günü sekiz senasında izledik. Aslında izlemeye çalıştık desem yeridir. Buradaki sinemada CineBonus’un eline geçmiş. Tabi temiz ve güzel olduğu sürece bizi pek etkilemiyor onda yada bunda olması. Ancak biz sekiz seansına girdik dedim ya aslında olay öyle olmadı. İçeriye 8:15’te alındık. Tabi salon yoğun temizlenmesi uzun sürmüş olabilir normal. Eh içeriye girdikten sonra yarım saat süren reklamlara ve akabinde gelen fragmanlara ne demeli? Tamam sinemalarda kazanmalı ancak bu aç gözlülük değil mi? Sanki bedava mı izliyoruz filmi üstüne yarım saatten fazla bir süre reklam seyrediyoruz. Fİlm başladığında ise saate 9’a çeyrek mi vardı, 10 mu ne vardı. İnsanlar artık sıkılmaya başlamıştı. Reklamları izlemekten çok yukarıya makineye doğru bakıp bir hareket var mı diye bakıyorlardı. İçten içten bir ayaklanma çıkacak diye korktum. Konunda film başladı. Başladı başlamasına ama o nasıl bir kopyadır, çizgiler görüntü titremeleri, gözü ağrıtıp sulandırmaktan başla bir işe yaramadı. Bir de perdeye oturmayan görüntü. Sanki bu işi ilk defa yapıyorlar. Neyse filmi düzeltecek biri olmadığı için gözümüzü alıştırdık ta ki ikinci yarıya kadar. Neyse birisi müdahale etti ve ikinci yarı gayet net ve temiz filmi izleyebildik.

Buradan tavsiyemdir, eğer izlemediyseniz filmi anlattığım yerde izlemeyiniz…

Yönetmen ve Senarist: Yavuz Turgul

Oyuncular:

Sener Sen Şener Şen
Ferman (Avcı)
Cem Yilmaz Cem Yılmaz
Idris (Deli)
Çetin Tekindor Çetin Tekindor
Battal
Melisa Sozen Melisa Sözen
Asiye
Okan Yalabik Okan Yalabık
Hasan (Çaylak)

Linkler:

http://www.avmevsimifilm.com/

http://www.imdb.com/title/tt1668191/

Mucizeler Komedisi

Aslında buraya yazıp yazmama konusunda tereddütte kaldım. Bir tiyatro oyununu yazmalı mıyım diye düşündüm. Eh aslında oyunu sahnede izleseydim diğer bloga yazabilirdim ancak evde oturup izlemek sanki bu blogda yazılması gerektirdiğini düşündürdü bana. Neyse karmaşalarımı burada dallanıp budaklandırmayayım bari.

Öncelikle şöyle bir giriş yapmalıyım ki Şevket Çoruh ve Özlem Tekin‘i şu oyunda kendini aşmış olarak gördüm. Hadi Şevket Çoruh’u anladım da Özlem Tekin’in performansı ilk deneyimine oranla takdir edilecek şekildeydi.tabi bu övgülere Şener Şen’i de eklemek lazım ki, onun geçmişinde sönük kalacak bir oyun Mucizeler Komedisi. Tabi es geçilmeyecek bir isim daha var ki o da Pamela Spence.

Oyunu Kurtcebe Turgul kaleme almış. Oyunu sahneye koyan ise, Işıl Kasapoğlu. İlk bakışta başarılı olduğunu söyleyebilirim ama Türkiye şartları için. Şunu bir kez daha anladık ki müzikal bizimkiler için biraz zor iş. Hani oynamak değilde yazmak, yönetmek diyeyim. Buna rağmen dekor olsun oyunculuk olsun gayet başarılı.

Hikaye cennette başlıyor. Melek kuvvetleri şeytanın, dünyadaki hükmüne karşı savaş açarlar. Bu duruma melek konseyi karşı koymak için dünyanın belli bölgelerine zıvanadan çıkmış kişileri doğru yola getirmek için, melekler gönderir. İki adet melekte Türkiye’ye gönderilir (Pamela Spence ve Mirkelam). Bu iki meleğin düzeltmesi gereken, kişi ise medya patronudur ve kendisi şeytanın ta kendisidir (Şener Şen). Bu iki melek medya patronunu doğru yola getirmeye çalışırken, şeytanla da karşılaşırlar.

Bu arada çaycı kız (Özlem Tekin) ile melek (Mirkelam) birbirlerine aşık olurlar. Tabi bu arada medya patronunun da hayatında yaptıkları ettikleri, bize yansır… Diyaloglar daha iyi olabilir düşüncesindeydim. Ama bu hiç yoktan iyidir, tadında ilerlemekte. Öyle çok kahkaha bombardımanı beklenmeden izlenecek bir oyun… Görsellik, güzel… Tabi semaver kumpanya ekibini de es geçmemek lazım… Adı şu ana kadar geçmedi ama Güven Kiıaç yine her zamanki gibiydi.

Linkler:

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=mucizeler%20komedisi

http://www.imdb.com/title/tt1575637/

filmsel dalgalanmalar… Gölge Oyunu – Stuck – X Files: I Want To Believe

Efendim ruhiyet-i halim belirsiz bir şekilde bilgisayarda o siteden bu siteye dolanıyorum. Dün geceden beri taktığım Moon River yine fonda. Bazen herkese olur, plağın iğnesi bir milim öteye geçmez takılır kalır. Şimdi ise CD çiziktir “de de de de” “dı dı dı dı” gibi böyle takrarlı sesler çıkarır. Velhasıl asıl anlatmak istediğim sürekli yerimde saydığım. Az önce Türk Sinema tarihinin en iyi filmi olarak gördüğüm Yavuz Turgul‘un Gölge Oyunu‘nu sanıyorum onuncu izleyişimdi. Of bu film yine sarstı beni. Şimdi, ne gerçek, ne hayal; var mıyız, yok muyuz? Soru işaretleri. Elbette bunları sormayı bıraktım yıılar önce. Acı çekebiliyorsak varız diyorum kıt aklımın erdiğice ve çekiyoruz, istesekte istemesekte. Gülüşlerimizin ardında bile bir hüzün. Sürekli kahkahaların ardına saklanan. Sustum. Bu halde ne yazılabilirki. Gözlerimde Şener Şen ve Şevket Altuğ‘un mükemmel oyunculukları hala devam etmekte. O iki karakterin sıcak dostlukları. Ama bir perde kapandı, şimdi kendi filmimizde var olma zamanı.
http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t= golge+oyunu&kw=&a=&all=&v=&p=2

Şimdi izlememeniz gereken iki film tanıtma zamanı (zaman geçirmek için olabilir ama özel vakit ayırmayın). İlki Stuck (Çıkış Yok).

Doğruyu söylemem gerekirse filmi Mena Suvari oynuyor diye izledim. Hani yönetmenine falan bakmamıştım.Filmin yönetmeni de Stuart Gordonmuş. Kusura bakmasın ama çok izlenesi bir film gibi gelmedi bana.
Yaşlılara hasta bakıcılığı yapan bir hemşire bir gün bar çıkışında evsiz bir adama çarpar. Adamın yarısı camdan içeri girmiştir. O şekilde evinin garajına girerek park eder ve adamı orda ölüme bırakır. Bizi bekleyen ise kadın ve sevgilisinin ondan kurtulma çabaları ve yaralı adamın hayatını idame ettirmeye çalışması ve ondan kurtulmasıdır. Donuk kareler bizi beklemektedir ama yönetmen (filmin senaristi aynı zamanda) o çok sevip (!) gözümüzde büyüttüğümüz (!) Amerikan’nın insanlarının ne kadar vurdum duymaz ve umarsız olduğunu gösteriyor bize. Boş bir zamanda hoşça izlenebilecek film. Baş rolerinde Mena Suvari ve Stephen Rea yer almakta.

İkinci filmin ise benim için tam bir hayal kırıklığıydı. Nerde dizideki kurgu, hikaye, atmosfer nerde bu filmdeki. İlk film kadar bile olamamış. Evet bahsettiğim beni tamamıyla hayal kırıklığına uğratan X-Files serisinin son filmi (böyle olacaksa en son olsun) The X-Files: İnanmak İstiyorum (I Want To Believe). Evet dizi devam etseydi eğer bu filmi dizi arasına bir bölümmüş gibi sıkıştırabiirdiniz ama bu film olarak X-Files‘e hiç yakışmamış. Sanki bizim çocukların parası bitmiş “haydi bir x-files çekelim para kazanalım” tarzı bir film olmuş. Ne merak ne başka bir şey filmde olan.
Kahramanlarımız işi bırakmış arada evlenip boşanmışlar çocukları olup büyüyüp ölmüştür. Aslında izeleyicisi olarak yıllardır beklediğimiz buydu. Biz göremedik, hoş bu filmde de göremiyoruz. Neyse, insanlar kaybolmaya başlamıltır. Bunlardan biri de bir FBI ajanıdır. FBI’daki ajanlar medyumlar yardımıyla bile işi çözememiş Mulder’dan yardım isterler. Kısa bir kararsızlıktan sonra Mulder kabul eder ve her zamanki inatçılı ile olayı çözer. Tabiki Scully’de yanındadır. Yönetmen koltuğunda her zamanki gibi Chris Carter var. Oynayanlar da aynı
David Duchovny, Gillian Anderson ve gözüme sürekli takılan güzellik Amanda Peet var. Bu arada Gillian Anderson sanırım botoks yaptırmış bu halini hiç beyenmedim ki eskiden düşlerimi süslerdi. Neyse magazine girmeyeyim…

filmsel dalgalanmalar…

Efendim ruhiyet-i halim belirsiz bir şekilde bilgisayarda o siteden bu siteye dolanıyorum. Dün geceden beri taktığım Moon River yine fonda. Bazen herkese olur, plağın iğnesi bir milim öteye geçmez takılır kalır. Şimdi ise CD çiziktir “de de de de” “dı dı dı dı” gibi böyle takrarlı sesler çıkarır. Velhasıl asıl anlatmak istediğim sürekli yerimde saydığım. Az önce Türk Sinema tarihinin en iyi filmi olarak gördüğüm Yavuz Turgul‘un Gölge Oyunu‘nu sanıyorum onuncu izleyişimdi. Of bu film yine sarstı beni. Şimdi, ne gerçek, ne hayal; var mıyız, yok muyuz? Soru işaretleri. Elbette bunları sormayı bıraktım yıılar önce. Acı çekebiliyorsak varız diyorum kıt aklımın erdiğice ve çekiyoruz, istesekte istemesekte. Gülüşlerimizin ardında bile bir hüzün. Sürekli kahkahaların ardına saklanan. Sustum. Bu halde ne yazılabilirki. Gözlerimde Şener Şen ve Şevket Altuğ‘un mükemmel oyunculukları hala devam etmekte. O iki karakterin sıcak dostlukları. Ama bir perde kapandı, şimdi kendi filmimizde var olma zamanı.
http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t= golge+oyunu&kw=&a=&all=&v=&p=2

Şimdi izlememeniz gereken iki film tanıtma zamanı (zaman geçirmek için olabilir ama özel vakit ayırmayın). İlki Stuck (Çıkış Yok).

Doğruyu söylemem gerekirse filmi Mena Suvari oynuyor diye izledim. Hani yönetmenine falan bakmamıştım.Filmin yönetmeni de Stuart Gordonmuş. Kusura bakmasın ama çok izlenesi bir film gibi gelmedi bana.
Yaşlılara hasta bakıcılığı yapan bir hemşire bir gün bar çıkışında evsiz bir adama çarpar. Adamın yarısı camdan içeri girmiştir. O şekilde evinin garajına girerek park eder ve adamı orda ölüme bırakır. Bizi bekleyen ise kadın ve sevgilisinin ondan kurtulma çabaları ve yaralı adamın hayatını idame ettirmeye çalışması ve ondan kurtulmasıdır. Donuk kareler bizi beklemektedir ama yönetmen (filmin senaristi aynı zamanda) o çok sevip (!) gözümüzde büyüttüğümüz (!) Amerikan’nın insanlarının ne kadar vurdum duymaz ve umarsız olduğunu gösteriyor bize. Boş bir zamanda hoşça izlenebilecek film. Baş rolerinde Mena Suvari ve Stephen Rea yer almakta.

İkinci filmin ise benim için tam bir hayal kırıklığıydı. Nerde dizideki kurgu, hikaye, atmosfer nerde bu filmdeki. İlk film kadar bile olamamış. Evet bahsettiğim beni tamamıyla hayal kırıklığına uğratan X-Files serisinin son filmi (böyle olacaksa en son olsun) The X-Files: İnanmak İstiyorum (I Want To Believe). Evet dizi devam etseydi eğer bu filmi dizi arasına bir bölümmüş gibi sıkıştırabiirdiniz ama bu film olarak X-Files‘e hiç yakışmamış. Sanki bizim çocukların parası bitmiş “haydi bir x-files çekelim para kazanalım” tarzı bir film olmuş. Ne merak ne başka bir şey filmde olan.
Kahramanlarımız işi bırakmış arada evlenip boşanmışlar çocukları olup büyüyüp ölmüştür. Aslında izeleyicisi olarak yıllardır beklediğimiz buydu. Biz göremedik, hoş bu filmde de göremiyoruz. Neyse, insanlar kaybolmaya başlamıltır. Bunlardan biri de bir FBI ajanıdır. FBI’daki ajanlar medyumlar yardımıyla bile işi çözememiş Mulder’dan yardım isterler. Kısa bir kararsızlıktan sonra Mulder kabul eder ve her zamanki inatçılı ile olayı çözer. Tabiki Scully’de yanındadır. Yönetmen koltuğunda her zamanki gibi Chris Carter var. Oynayanlar da aynı
David Duchovny, Gillian Anderson ve gözüme sürekli takılan güzellik Amanda Peet var. Bu arada Gillian Anderson sanırım botoks yaptırmış bu halini hiç beyenmedim ki eskiden düşlerimi süslerdi. Neyse magazine girmeyeyim…